در جواب مى‌گوييم: دين مقدس اسلام اصلًا به جدايى دين از سياست باور ندارد و اين مقوله در جامعه اسلامى محكوم به شكست است. رسالت حقيقى دين اسلام اين است كه بر همه شئون زندگى حكومت كند. روش پارلمانى، مسالمت‌آميزترين و در عين حال مناسب‌ترين روش به حاكميت رسيدن اسلام و تبليغ آن است و شركت در پارلمان هرگز به معنى خروج از شكل و قالب دينى نيست. (همان، ص ٢٤)

عده‌اى سؤال جالب‌توجهى مطرح مى‌كنند و مى‌گويند: اگر در انتخابات پيروز شديد و به پارلمان راه يافتيد، با پديده سوگند وفادارى به قانون اساسى كه در آن بر احترام به قانون اساسى و تبعيت از آن تأكيد شده، چه مى‌كنيد؟ حال آنكه شما اعلام مى‌داريد كه قانون اساسى ما قرآن است.

جواب اين سؤال واضح و روشن است؛ قانون اساسى مصر از نقطه‌نظر اهداف عمومى و احترام براى اصل شورى و تأييد حاكميت مردم و تضمين آزاديهاى آنان، هيچ تناقضى با قرآن ندارد و با تعاليم و قواعد عمومى آن، نه تنها مخالف نيست بلكه در آن تصريح شده: «دين رسمى دولت، اسلام است.» و اگر مواردى شايسته تغيير و تعديل در آن وجود داشته باشد، قانون حق اصلاح آن را به نمايندگان پارلمان داده است و آنها مى‌توانند به طور قانونى و رسمى درصدد اصلاح و تغيير آنها برآيند.

بنابراين ورود به پارلمان نه تنها با شعار «القرآن دستورنا» (قرآن قانون اساسى ما است)، مخالفت و تناقضى ندارد، بلكه سبب تحقق بخشيدن به مفاد آن خواهد شد.

لازم به يادآورى است كه مكتب ارشاد عام اخوان‌المسلمين، بعد از تجزيه و تحليل دقيق موضوع، شركت در انتخابات پارلمانى را تصويب كرد. با وجود اين، جماعت بر افراد خود نظارت دارد و براى شركت در پارلمان، شرايطى وضع و خطوطى ترسيم كرده كه حكمت و ژرف‌نگرى و رعايت شرايط عمومى و خصوصى مدنظر بوده و هرگز فراموش نخواهند شد. ان شاءاللَّه!

اخوانيها مى‌خواهند از طريق پارلمان، بزرگ‌ترين و بلكه بيشترين فوايد را با كمترين قربانى، به دعوت خود برسانند. همه امور به دست خدا و خود او ما را، بس‌