راه رشد و تكامل سياسى همواره بايد گام به گام طى شود. بنابراين و از اين رو اقدام امير بحرين در ايجاد شورى و تحول نظام سياسى خود به پادشاهى مشروطه بر اساس مجلس منتخب و قوانين مشخص را تشويق كرده و خواهان عنايت ساير كشورها به آن هستيم ... در ضمن، اعتراض سايرين كه با عدم قبول اين گامها خواهان انقلاب كامل هستند را رد مى‌كنيم؛ زيرا روش آنها در بيست سال گذشته تأثيرى در بهبود وضع شيعيان نداشته، بلكه در بسيارى از موارد موجب ناراحتى براى آنهاشده است» (همان، ٢٠٠٢، صص ٩٠- ٨٩)

به اين ترتيب مى‌توان به صراحت گفت كه شمس‌الدين از دموكراسى به عنوان شيوه انتخاب حاكمان و وسيله‌اى براى كمك به گردش و توزيع صحيح قدرت در ميان آنها در عصر غيبت معصوم (ع) استقبال مى‌كند، اما همان طور كه در مسئله شورا تأكيد كرده بود به دموكراسى در امر قانونگذارى؛ يعنى تصويب قانون توسط رأى اكثريت مردم بدون توجه به شريعت اسلام، اعتقادى ندارد.