پس از پيروزى انقلاب اسلامى در ايران، تعيين نوع نظام سياسى حاكم بر كشور يكى از مهم‌ترين مسائل پيش روى انقلابيون به شمار مى‌رفت. اولين قدم در اين راستا انتخاب مهندس بازرگان به عنوان نخست‌وزير دولت موقت بود كه در تاريخ ١٥ بهمن ١٣٥٧ طى حكمى از سوى امام خمينى (ره) انجام گرفت:

«جناب آقاى مهندس بازرگان‌

بنا به پيشنهاد شوراى انقلاب، بر حسب حق شرعى و حق قانونى ناشى از آراى اكثريت قاطع قريب به اتفاق ملت ايران كه طى اجتماعات عظيم و تظاهرات وسيع و متعدد در سراسر ايران نسبت به رهبرى جنبش ابراز شده است و به موجب اعتمادى كه به ايمان راسخ شما به مكتب مقدس اسلام و اطلاعى كه از سوابقتان در مبارزات اسلامى و ملى دارم، جنابعالى را بدون در نظر گرفتن روابط حزبى و بستگى به گروهى خاص، مأمور تشكيل دولت موقت مى‌نمايم تا ترتيب اداره امور مملكت و خصوصاً انجام رفراندوم و رجوع به آراى عمومى ملت درباره تغيير نظام سياسى كشور به جمهورى اسلامى و تشكيل مجلس مؤسسان از منتخبين مردم جهت تصويب قانون اساسى نظام جديد و انتخاب مجلس نمايندگان ملت طبق قانون اساسى جديد را بدهيد ...» (امام خمينى، ١٣٧٨، ص ٥٤)

[١] عضو هيئت علمى دانشگاه آزاد اسلامى واحد تهران مركزى