اعتماد سياسى شهروندان به نخبگان حاكم و سياستها و خط مشيهاى آنها از سرمايه‌هاى مهم اجتماعى براى نظامهاى دمكراتيك به شمار مى‌رود، كه اكثر سياستمداران در پى افزايش كمّى و كيفى آن، براى حل معضلات داخلى و بين‌المللى خود با هزينه اندك مى‌باشند. اين كالاى نادر سياسى كه تا قبل از پيروزى انقلاب اسلامى، با توجه به شكاف بين قدرت اجتماعى و قدرت سياسى، با كسرى شديدى مواجه بوده است، پس از انقلاب با رشد فزاينده‌اى مواجه شد، كه نتيجه آن كاهش شكاف بين حاكمان و شهروندان، افزايش وفاداريهاى شهر وندان و تمكين آنها در مقابل قوانين و دستورات رهبرى نظام، تشديد روحيه ايثار و فداكارى در بين مردم و در نهايت، توانمندتر شدن رهبران نظام سياسى در جهت حل و فصل بسيارى از مشكلات و معضلات طبيعى و تحميلى پس از انقلاب شد؛ اما پس از جنگ و على‌رغم افزايش توان اقتصادى و توسعه اقتصادى، كه جهت گيرى و اجراى برخى از سياستها نيزبا اهداف و اصول انقلاب همخوانى نداشت، اين سرمايه اساسى و بنيادين روز به روز كمتر شد.

متأسفانه، كسرى اعتماد عمومى پس از دوم خرداد ١٣٧٨ نيز به نوعى ديگر

[١] عضو هيئت علمى دانشگاه اصفهان