توسط عوامل نخست‌وزير وقت مصر نقراشى (احتمالًا با اطلاع درباره مصر و دولت انگليس بود (آقايى، ١٣٦٥، ص ١٨)؛ زيرا پيروزيهاى اخوان‌المسلمين در عرصه افكار عمومى و انتخابات نه تحت عنوان فعاليتهاى زير زمينى و خرابكارانه و نه در قالب ارتجاعى و مخالف مردم‌سالارى بودن قابل تخطئه كردن نبود.

براى آنكه بدانيم اتخاذ چنين خط مشى و روشى براى بقا در حدود ٧٠ سال پيش تا چه حد دشوار بوده است تنها كافى است بخشى از مقاله دكتر سعد الدين ابراهيم استاد جامعه‌شناسى و كارشناس امور بيدارى اسلامى در دانشگاههاى آمريكا در روزنامه «الجمهوريه» بنگلادش درباره تلاشهاى «تلمسانى» سومين مرشد عام اخوان‌المسلمين پس از آزادى از زندانهاى مصر براى قانع كردن ساير رهبران اين جماعت جهت شركت در انتخابات پارلمانى سال ١٩٨٤ مصر (حدود ٤٠ سال بعد از انجام اين كار بوسيله حسن البنا) را نقل كنيم:

«اين تصميم اخوانيها- بعد از شهادت مرشد اول امام حسن البنا يكى از خطرناكترين تصميمات ايشان محسوب مى‌گردد. چون اين تصميم باعث مى‌شود يكى از خطرناك‌ترين و در عين حال مؤثرترين نيروهاى سياسى مصر وارد صحنه سياسى كشور گردد- (ولى البته) اين تصميم به حركت اخوان حيثيت و اعتبار مى‌بخشد.» (ملازاده، ١٣٧٩، ص ٣١)

منابع‌

١- آقايى، بهمن و صفوى، خسرو (١٣٦٥)؛ اخوان‌المسلمين‌، تهران، نشر رسام، چ دوم.

٢- البنا، حسن (١٣٥٨)؛ خاطرات‌، ترجمه جلال‌الدين فارسى، تهران، انتشارات صدرا.

٣- السمان، على (١٣٥٧)؛ رويارويى مسلك‌ها و جنبشهاى سياسى در خاورميانه عربى تا سال ١٩٦٧، ترجمه حميد نوحى، تهران، انتشارات قلم.

٤- ملازاده، محمد (مترجم و گرد آورنده) (١٣٧٩)؛ احزاب اسلامى و مشاركت پارلمانى آنان، مجموعه مقالات مجله المجتمع كويتى، تهران، نشر احسان.

٥- طلوعى، محمود (١٣٧٧)؛ فرهنگ جامع سياسى‌، تهران، نشر علم ..

٦. Al- Monem, Abdand Wenner, Manfred. W. ModernIslamic Reform Movements: TheMuslim Brotterhoodin Contemporary Egypt, The Middle EastJournal, Volume ٦٣, No. ٣, Summer ٢٨٩١.