١- در فرانسه فرماندهى كل‌قوا و رياست شوراى‌عالى‌امنيت هر دو در اختيار مقام اول كشور است ولى در ايران فرماندهى كل قوا در اختيار مقام اول و رياست شوراى عالى امنيت در اختيار مقام دوم است. البته مصوبات آن بايد به تأييد مقام اول برسد.

٢- در فرانسه مقام اول مى‌تواند براى مدت كوتاه حكومت نظامى برقرار كند، ولى در ايران نه تنها مقام اول كشور چنين اختيارى ندارد، بلكه قانون اساسى برقرارى حكومت نظامى را ممنوع كرده است. فقط مجلس مى‌تواند براى مدت كوتاه محدويتهايى را برقرار كند.

٣- در فرانسه مقام اول از طريق انتخابات مستقيم مردم تعيين مى‌شود كه لازم است نامزدى او توسط ٥٠٠ نماينده مردم تأييد شود، ولى در ايران مقام اول از طريق انتخابات غير مستقيم مردم تعيين مى‌شود (توسط مجلس خبرگان منتخب مردم). (اصل ١٠٨ ق. ا. ج. ا. ا)

٤- در فرانسه مقام اول در مقابل پارلمان هيچ‌گونه مسئوليتى ندارد، مگر اينكه خيانت بزرگ ملّى مرتكب شود(Trahition) يا در انجام وظايف خود قصور كند (اصل ٦٨ ق. ا. ف)، ولى در ايران، مقام اول در مقابل مجلس خبرگان مسئول است و چنانچه شرايط رهبرى مندرج در قانون اساسى را از دست دهد، توسط مجلس خبرگان عزل مى‌شود (اصل ١١١ ق. ا. ج. ا. ا). البته هر دو پيش‌بينى فوق، معمولًا اتفاق نمى‌افتد؛ كما اينكه در كل دوره ٤٥ ساله جمهورى پنجم فرانسه و كل دوره ٢٥ ساله جمهورى اسلامى ايران چنين امرى به وقوع نپيوسته است.

٥- در فرانسه مقام اول مذاكرات و امضاى نهايى عهدنامه‌هاى بين الملى را به عهده دارد ولى در ايران از اختيارات مقام دوم است.

٦- در فرانسه مقام‌اول حق‌انحلال مجلس‌ملى را دارد، ولى‌در ايران چنين‌اختيارى به هيچ مقامى داده نشده است. به همين دليل مجلس ايران قدرتمندتر است؛ زيرا اولًا: سيستم ايران «تك مجلسى» است و مجلس شوراى اسلامى رقيب پارلمانى ندارد؛ ثانياً: مجلس، غيرقابل انحلال است.