سيستمهاى رياستى (Presidential) تك ارگانى (Monistic) هستند؛ بدين‌گونه كه فقط يك نهاد در رأس قوه مجريه قرار گرفته است؛ مثل آمريكا، كه رئيس‌جمهور، هم رئيس" دولت كشور" است و هم رئيس قوه مجريه و هيئت وزيران. بقيه سيستمها دو ارگانى (Dualistic) هستند؛ بدين‌گونه كه، اختيارات اجرايى بين دو نهاد تقسيم شده است. اين" تقسيم قدرت" به انواع مختلفى صورت مى‌گيرد (گودمه، صص ٨٤- ٧٣):

تقسيم قدرت بين پادشاه و نخست‌وزير (انگلستان)؛ تقسيم قدرت بين پادشاه و نخست‌وزير (اردن)؛ تقسيم قدرت بين رئيس‌جمهور و صدراعظم (آلمان)؛ تقسيم قدرت بين رئيس‌جمهور و نخست‌وزير (روسيه)؛ تقسيم قدرت بين رئيس‌جمهور و نخست‌وزير (فرانسه)؛ تقسيم قدرت بين رهبر حزب كمونيست، رئيس‌جمهور و نخست‌وزير (چين)؛ تقسيم قدرت بين رهبر و رئيس‌جمهور (ايران).

ه.: رئيس دولت كشور يا دولت ملّت‌

( Nation- State )

در عالى‌ترين سطح اجرايى، مقام رياست" دولت- كشور" قرار گرفته است. اين نهاد، شاخص جامعه سياسى و نماى موجوديت يك كشور به شمار مى‌آيد (قاضى، ١٣٦٨، ص ٥٥٧) و گاه به تعابير ديگرى مثل سران كشورها و رهبران كشورها نيز از آن ياد مى‌شود.

در فرانسه اين مقام را رئيس‌جمهور به عهده دارد، كه براى مدت ٥ سال توسط مردم در انتخابات مستقيم تعيين مى‌شود[١] و محدوديتى براى شركت در دوره‌هاى بعدى انتخابات ندارد. براى تأييد نامزدى رياست جمهورى بايد ٥٠٠ نفر از نمايندگان مردم در مجالس يا شوراها، فرد نامزد رياست جمهورى راتا ١٨ روز قبل از انتخابات به شوراى قانون اساسى معرفى كنند. (اصل ٣ ق. ا. ف)

چنان‌چه هيچ نامزدى در مرحله اول، اكثريت مطلق آرا را نياورد، دو نامزدى كه‌

[١] - ماده ٦: با توجه به تغيير قانون اساسى در سال ٢٠٠٠ مدت رياست جمهورى در فرانسه از ٧ سال به ٥ سال تقليل يافت.