مصوبه هر كدام از مجلسين بايد توسط مجلس ديگر نيز تصويب شود و اگر يك طرح يا لايحه دوبار در هر مجلس رسيدگى شد و به توافق نرسيدند، نخست‌وزير، كميسيونى كه تعداد مساوى از دو مجلس در آن حضور داشته باشند تشكيل مى‌دهد تا به نتيجه واحد برسند. چنانچه اين نتيجه مورد قبول دو مجلس قرار نگيرد دولت مى‌تواند نظر مجلس ملّى را تأييد كند تا به عنوان قانون در آيد. (بوشهرى، ١٣٥٥، ص ٣٨)

تفاوت مهم در اختيارات مجلسين در اين است كه مجلس ملّى نه تنها در رسيدگى و تصويب بودجه حق تقدّم دارد، بلكه استيضاح وزرا حق انحصارى مجلس ملى است؛ يعنى مجلس سنا حق استيضاح هيئت وزيران را ندارد.

تفاوت مهم در اختيارات رؤساى مجلسين نيز در اين است كه رئيس مجلس ملى در جلسات مشترك دو مجلس رياست خواهد كرد و رئيس مجلس سنا در صورت كنار رفتن يا فوت رئيس‌جمهور جانشين او مى‌شود تا انتخابات رياست جمهورى انجام شود. (اصل ٧ ق. ا. ف)

قوه مقننه ايران از يك مجلس تشكيل مى‌شود و نام آن «مجلس شوراى اسلامى» است. مدت دوره مجلس شوراى اسلامى ٤ سال و تعداد نمايندگان آن ٢٩٠ نفر است كه هر ١٠ سال حداكثر ٢٠ نفر بر تعداد آنها افزوده مى‌شود. (اصل ٦٤ ق. ا. ج. ا. ا) حداقل سن نمايندگان ٢٦ سال است.

در سيستم «يك مجلسى»، قانونگذارى، در اختيار يك مجلس قرار مى‌گيرد؛ لذا (در مقايسه با هر كدام از مجالس دوگانه فرانسه كه با هم رقابت دارند و قوه مجريه از رقابت آنها مى‌تواند بهره‌مند شود) مجلس ايران، مجلس قدرتمندترى است.

چنانچه نامزدها در دور اول انتخابات، اكثريت لازم را كسب نكنند در دور دوم از بين نامزدهايى كه بالاترين رأى را آورده‌اند انتخابات صورت مى‌گيرد. (بدينگونه كه دو برابر تعداد لازم از نامزدها در مرحله دوم شركت مى‌كنند).

در ايران عضو على‌البدل نمايندگى وجود ندارد؛ لذا در صورت فوت، از كار