تذکره الاولياء - عطار، محمد بن ابراهیم - الصفحة ٥٩ -           ذکر رابعه عدويه رحمة الله عليها

و گفت :عارف آن بود که دلي خواهد از خداي . چون خداي دلي دهدش ، در حال دل به خداي بازدهد تا در قبضه او محفوظ بماند و در ستر او از خلق محجوب بود .

صالح مري بسي گفتي که هر که دري مي زند زود باز شود .

رابعه يکبار حاضر بود . و گفت :با که گويي که اين در بسته است وباز خواهند گشاد . هرگز کي بسهت بود تا باز گشايند .

صالح گفت :عجبا ! مردي جاهل و زني ضعيف دانا .

يک روز رابعه را ديد که مي گفت :وا اندوها !

گفت :چنين گوي که واي از بي اندوهيا ، که اگر اندوهگين بودي زهرت نبودي که نفس زدتي .

نقل است که وقتي يکي را ديد که عصابه اي بر سر بسته بود .

گفت :چرا عصابه بسته اي ؟

گفت :سرم درد مي کند .

گفت :تو را چند سال است ؟

گفت :سي سال است .

گفت :بيشتر عمر در درد و غم بوده اي ؟

گفت :نه .

گفت :سي سال تنت درست داشت ، هرگز عصابه شکر برنبستي . به يک شب که درد سرت داد عصابه شکايت درمي بندي .

نقل است که چهار درم سيم به يکي داد که مرا گليمي بخر که برهنه ام . آن مرد برفت و باز گرديد . گفت :يا سيده ! چه رنگ بخرم ؟

رابعه گفت :چون رنگ در ميان آمد به من ده .

آن سيم بستد و در دجله انداخت . يعني که هنوز گليم ناپوشيده تفرقه پديد آمد .

وقتي در فصل بهار در خانه شد وسر فرو برد. خادمه گفت :يا سيده ! بيرون آي تا صنع بيني .

رابعه گفت :تو باري درآي تا صانع بيني . شغلتني مشاهدة الصانع عن مطالعة المصنوع .

نقل است که جمعي بر او رفتند . او را ديدند که اندکي گوشت به دندان پاره مي کرد . گفتند :کارد نداري تا گوشت پاره مي کني؟

گفت :من از بيم قطعيت هرگز کارد چه در خانه نداشتم و ندارم .