پس برفتند تا به مکه رسيدند . حق تعالي راه برايشان آسان گردانيد و آنجا مجاور گشت و بعضي اوليا را دريافت و با امام ابوحنيفه مدتي هم صحبت بود ، و روايات عالي دارد و رياضات شگرف ، و در مکه سخن بروگشاده شد ، و مکيان بر وي جمع شدند ي ، و همه را سخن گفتي ، تا حال او چنان گشت که خويشان واقرباي او از باورد برخاستند ، و به ديدار او آمدند ، و در بزدند ، و در نگشاد . و ايشان بازنگشتند .

فضيل بربام خانه آمد و گفت :اينت بي کار مردماني که شما هستيد ، خداي کارتان بدهاد .

و مثل اين سخن بسي بگفت تا همه گريان شدند و از دست بيفتادند و عاقبت همه نااميد از صحبت او بازگشتند و او همچنان بربام مي بود و در نگشاد .

نقل است که يک شب هارون الرشيد ، فضل برمکي را _ که يکي از مقربان بود - گفت :امشب مرا برمردي بر که مرا به من نمايد که دلم از طاق و طنب تنگ درآمده است .

فضل او را به در خانه سفيان عيينه برد . در بزدند . گفت :کيست ؟

گفت :اميرالمومنين .

گفت :چرا رنجه مي شد ، مرا خبر مي بايست کرد تا من خود بيامدي.

هارون فضل را گفت :اين مرد آن نيست که من مي طلبم . اين همان طال بقايي مي زند که ما در آنيم .

سفيان را از آن واقعه خبر کردند .گفت :چنانکه شما مي طلبيد فضيل عياض است . آنجا بايد رفت.

آنجا رفتند و اين آيت برمي خواند که ام حيب الذين اجترحوا السيئات ان يجعلهم کالذين آمنوا و عملواالصالحات الاية.

هارون گفت :اگر پند مي طلبم اين کفايت است . معني آيت آين است که پنداشتند کساني که بدکرداري کردند که ما ايشان را برابر داريم با کساني که نيکوکاري کردند ، و ايمان آوردند .

پس دربزدند . فضيل گفت :کيست ؟

گفت :اميرالمومنين است .

گفت :به نزديک من چه کار دارد و من با او چه کار دارم ؟

گفت :چه طاعت داشتن اولوالامر واجب است .

گفت :مرا تشويش مدهيد .