شيخ برفت احمد را ديد در گورخانه اي برخاک خفته و نفس بلب آمده و زبان مي جنبانيد . گوش داشت مي گفت : لمثل هذا فليعمل العالمون . سري سر وي برداشت و از خاک پاک کرد و بر کنار خود نهاد احمد چشم باز کرد . شيخ را ديد . گفت : اي استاد بوقت آمدي که کار من تنگ درآمده است . پس نفس منقطع شد . سري گريان روي بشهر نهاد تا کار او بسازد خلقي را ديد که از شهر بيرون مي آمدند ، گفت : کجا مي رويد ؟

گفتند : خبر نداري که دوش از آسمان ندائي آمد که هرکه خواهد که بر ولي خاص خداي نماز کند گو بگورستان شو نيزيه رويد و نفس وي چنين بود که مريدان چنان مي خاستند و اگر خود از وي جنيد خاست تمام بود و سخن اوست که اي جوانان کار بجواني کنيد پيش از آنکه به پيري رسيد که ضعيف شويد و در تقصير بمانيد ، چنين که من مانده ام و اين وقت که اين سخن گفت ، هيچ جوان طاقت عبادت او نداشت و گفت : سي سالست که استغفار مي کنم از يک شکر گفتن . گفتند : چگونه ؟

گفت بازار بغداد بسوخت . اما دکان من نسوخت مرا خبر کردند . گفتم: الحمدلله از شرم آنکه خود را به از برادر مسلمان خواستم و دنيا را حمد گفتم از آن استغفار مي کنم و گفت اگر يک حرف از وردي که مراست فروت شود هرگز آنرا قضا نيست و گفت دور باشيد از همسايگان توانگر و قرايان بازار و عالمان اميران .

و گفت : هرکه خواهد که به سلامت بماند دين او و براحت رساند دل او و تن او و اندک شود غم او ، گو از خلق عزلت کن که اکنون زمان عزلت است و روزگار تنهايي .

و گفت : جمله دنيا فضولست مگر پنج چيز ؛ ناني که سد رمق بود ، آبي که تشنگي ببرد ، جامه اي که عورت بپوشد ، خانه اي که در آنجا تواند و علمي که بدان کار مي کني .

و گفت : هر معصيت که از سبب شهوت بود اميد توان داشت به آمرزش آن و هر معصيت که آن بسبب کبر بود اميد نتوان داشت به آمرزش آن زيرا که معصيت ابليس از کبر بود و زلت آدم از شهوت .

و گفت : اگر کسي در بستاني بود که درختان بسيار بود بر هر برگ درختي مرغي نشسته و بزباني فصيح مي گويند السلام عليک يا ولي الله . آنکس که نترسد که آن مکر است و استدراج بر وي بيابد ترسيد .

و گفت : علامت استدراج کوريست از عيوب نفس .