گفت :من خود رباط بانم . هرچه اندرون من است برنيارم . و هرچه بيرون من است در اندرون نگذارم . اگر کسي درآيدو برود با من کار ندارد . من دل نگاه دارم ، نه گل.

گفتند :حضرت عزت را دوست مي داري .

گفت :دارم .

گفتند :شيطان را دشمن داري؟

گفت :نه .

گفتند :چرا .

گفت :ا زمحبت رحمان پرواي عداوت شيطان ندارم ، که رسول عليه السلام به خواب ديدم که مرا گفت :يا رابعه مرا دوست داري ؟ گفتم :يا رسول الله کي بود که تو را دوست ندارد. ولکن محبت حق مرا چنان فروگرفته است که دوستي و دشمني غير را جاي نماند .

گفتند :محبت چيست ؟

گفت :محبت از ازل درآمده است و برابد گذشته و در هژده هزار عالم کسي را نيافته که يک شربت از او درکشد تا آخر واحق شد و ازو اين عبارت در وجود آمد که يحبهم و يحبونه .

گفتند :تو او را که مي پرستي مي بيني ؟

گفت :اگر نديدمي نپرستيدمي .

نقل است که رابعه دايم گريان بودي . گفتند :اين چندين چرا مي گريي؟ گفت :از قطعيت مي ترسم که با او خو کرده ام . نبايد که به وقت مرگ ندا آيد که ما را نمي شايي .

گفتند :بنده راضي کي بود ؟

گفت :آنگاه که از محنت شاد شود . چنانکه از نعمت .

گفتند :کسي که گناه بسيار دارد اگر توبه کند درگذرد.

گفت :چگونه توبه کند .مگر خدايش توبه دهد و درگذارد ، و سخن اوست که با بني آدم از ديده به حق منزل نيست . از زفانها بدو راه نيست ، و سمع شاهراه زحمت گويندگان است ، ودست و پاي ساکنان حيرت اند . کار با دل افتاد بکوشيد تا دل را بيدار داريد . که چون دل بيدار شد او را به يار حاجت نيست . يعني دل بيدار آن است که گم شده است در حق و هر که گم شد يا رچه کند . الفناء في الله آنجا.

و گفت :استغفار به زبا ن ، کار دروغ زنان است .

و گفت :اگر ما به خود توبه کنيم به توبه ديگر محتاج باشيم .

و گفت :اگر صبر مردي بودي ، کريم بودي .

و گفت :ثمره معرفت روي به خداي آوردن است .