ميثم تمّار از أصحاب اميرمؤمنان(عليه السلام) بود. او در پرتو بهره مندى از علم و دانش ولائى اميرمؤمنان، از اجل ها و بلاها و حوادث آينده خبر داشت.[٧]پيشگويى او از شهادتش مشهور است. او نيز در تفسير، شاگرد على(عليه السلام) بود. او روزى به عبدالله بن عباس گفت: اى پسر عباس!، هر چه خواستى از تفسير قرآن از من بپرس، من قرآن را نزد اميرمؤمنان خواندم، و او تفسير آن را به من آموخت. آن گاه ابن عباس كاغذ و قلم خواست، و آن چه ميثم گفت نوشت.[٨]

ج. كميل بن زياد

كميل از شيعيان خاص و رازدار اميرمؤمنان(عليه السلام)بود[٩] امام دعاى مشهور كميل را به او ياد داد[١٠] و به نام او مشهور شد كه دعايى داراى مضامين عالى و عرفانى و بسيار آموزنده و انسان ساز است.

[١] ابن حجر، همان، ص ٣٣٠; سيد عليخان مدنى، الدرجات الرفيعة فى طبقات الشيعة، ص ١٠٠.
[٢] ابن حجر، همان، ص ٣٣١، ٣٣٣، ٣٣٤.
[٣] ابن حجر، همان، ص ٣٣٢.
[٤] سيد عليخان، همان، ص ١٤١.
[٥] سيد عليخان مدنى، همان، ص ١٠٠; قاضى نورالله شوشترى، مجالس المؤمنين، ج١، ص ١٨٣.
[٦] محمدهادى معرفت، التفسير والمفسرون فى ثوبه القشيب، ج١، ص ٢٢٥.
[٧] تسترى، محمد تقى، قاموس الرجال، ج١٠، ص ٣١٦.
[٨] طوسى، اختيار معرفة الرجال (رجال كشّى)، تحقيق حسن مصطفوى، ص ٨٠ ـ ٨١، شماره ١٣٦.
[٩] تسترى، همان، ص ٦٠٠، ٦٠٢.
[١٠] همان، ص ٦٠١ـ ٦٠٢.