زهـرى در زمـان حكـومت عبـدالملك بـن مـروان، بـه منظـور برخـوردارى از ثروت و رفـاه دربـار بنـى اميه، عـازم دمشـق شد و از علم و دانش خود هم چون نردبانى جهت دستيابى به ترقيات مادى و منـاصب ظاهرى استفاده نموده توجه عبدالملك را به خود جلب كرد، عبدالملك او را مورد تكريم و احترام قرار داد، براى او از بيت المال مقررى تعيين كرد، بدهى هايش را پرداخت و خدمت گزارى در اختيارش قرار داد و بدين ترتيب زهرى در رديف نزديكان و هم نشينان عبدالملك قرار گرفت.[٢]

«ابن سعد» مى نويسد: كسى كه زهرى را وارد دربـار عبـدالملك كـرد، «قبيصة بن ذؤيب» مهردار مخصوص دفتر خلافت عبدالملك بوده است.[٣]

از اين جا بود كه پيوستگى زهرى به دربار كثيف بنى اميه آغاز گرديد. او طعم شيرين رفاه و تنعم و برخوردارى از لذات زندگى دربارى را در دستگاه عبدالملك چشيد، لذا پس از او هم چنان در دربار فرزندان وى همچون وليد، سليمان، يزيد، هشام و هم چنين در دربار عمر بن عبدالعزيز جاى داشت.

«يزيد بن عبدالملك» زهرى را به منصب قضاء منصوب كرد. او، پس از يزيد، در دستگاه حكومت «هشام بن عبدالملك» از احترام و موقعيت خاصى برخوردار شد و هشام او را معلم فرزندان خود قرار داد. وى اين سمت را تا آخر عمر خود به عهده داشت[٤]. هشام هشتاد هزار درهم قرض او را پرداخت.[٥]

«ابن سعد» مى نويسد: زهرى در «رصافة» نزد هشام رفت و پيش از آن مدت

[١] شرح نهج البلاغه، تحقيق: محمد ابوالفضل ابراهيم، ج٤، ص١٠٢.
[٢] ابن كثير، همان مأخذ، ج٩، ص ٣٤١ و٣٤٦.
[٣] الطبقات الكبرى، ج٧، ص٤٤٧ (شرح حال قبيصة).
[٤] ابن كثير، همان مأخذ، ج٩، ص ٣٤١; ابن خلّكان، وفيات الأعيان، تحقيق: دكتر احسان عباس، ج٤، ص ١٧٨.
[٥] ابن كثير، همان مأخذ، ج٩، ص ٣٤٣.