هم احاديث ياد شده در بالا كه از پيامبر نقل شده و هم گواهى صحابه كه در اين جا در حكم حديث است، در بسيارى از كتب معروف اسلامى و متون اصلى حديث پيامبر(صلى الله عليه وآله) اعم از سنن و معاجم و مسانيد آمده است. از جمله:

سنن: أبى داود، ترمذى، ابن ماجه، ابن عمر الدانى;

مسانيد: احمد، أبى يَعْلى، بزّار; صحيح حاكم;

معاجم: طبرانى و رويانى و دار قُطْنى و ابونُعَيْم در كتاب «اخبار المهدى» و خطيب بغدادى در «تاريخ بغداد» و ابن عساكر در «تاريخ دمشق» وغير اين ها.

بعد اضافه مى كند:

بعضى از دانشمندان اسلامى كتب خاصى در اين زمينه تأليف كرده اند. از جمله:

ابو نعيم: كتاب «اخبار المهدى»، ابن حجر هيتمى: «القول المختصر فى علامات المهدى المنتظَر»، شوكانى: «التوضيح فى تواتر ما جاء فى المنتظَر و الدجّال و المسيح»، ادريس عراقى مغربى: «المهدى»، ابوالعباس بن عبدالمؤمن مغربى: «الوهم المكنون فى الردّ على ابن خلدون».

آخرين كسى كه در اين زمينه بحث مشروحى نگاشته، رئيس دانشگاه اسلامى مدينه است كه در چندين شماره مجله دانشگاه مزبور بحث كرده است.[١]

عدّه اى از بزرگان و دانشمندان اسلام، از قديم و جديد، در نوشته هاى خود تصريح كرده اند كه احاديث رسيده در زمينه مهدى در حدّ «تواتر» است (و به هيچوجه قابل انكار نيست). از جمله:

سخاوى در كتاب «فتح المغيث»، محمد بن احمد سفاوينى در كتاب «شرح العقيدة»، ابوالحسن ابرى در «مناقب الشافعى»، ابن تيميه در فتاوايش، سيوطى در «الحاوى»، ادريس عراقى مغربى در كتابى كه پيرامون «مهدى» تأليف

[١] در صفحات آينده، قسمت هايى از مطالب اين مجله را نقل خواهيم كرد.