از اين رو هدفى كه امام حسن(عليه السلام) تعقيب مى كرد، اين بود كه افكار عمومى را براى قيام برضد حكومت اموى آماده كند و به مردم فرصت دهد تا خود بينديشند و به حقايق اوضاع و ماهيت حكومت اموى پى ببرند، بهويژه آن كه اشارت هايى كه حضرت مجتبى(عليه السلام) بـه ستمگرى ها و جنايات حكومت اموى و زير پا گذاشتن احكام اسلام مى نمود، افكار مردم را كاملاً بيدار مى كرد.[١]

كم كم ايـن آمـادگى قـوت گرفت و شخصيت هاى بزرگ عراق متوجه حسين بن على(عليه السلام) شده از او خواستند كه قيام كند .[٢]

بازتاب حوادث در مدينه

پس از شهادت حضرت مجتبى(عليه السلام) كه حسين بن على(عليه السلام) امامـت را عهـده دار بود، خبر جنايت هاى معاويـه بلافاصله در مدينـه طنيـن مى افكند و محـور بحـث در اجتماعاتـى مى گشت كه حسين بن علـى(عليه السلام) با شركت بزرگان شيعه در عراق و حجاز و مناطق ديگر اسلامى تشكيل مى داد. بـراى نمونـه، هنگامى كه معاويه «حجر بن عدى» و همراهان او را كشت، عده اى از بزرگان كوفه نزد حسين(عليه السلام) آمده جريان را به حضرت خبر دادند و پخش اين خبر موجى از نفرت در همه افراد باايمان برانگيخت.

چرا امام حسن(عليه السلام) صلح، امّا امام حسين(عليه السلام) قيام كرد؟ …

اين مطلب نشان مى دهد كه در آن هنگام جنبش منظمى برضد حكومت اموى شكل مى گرفت كه مبلغين و عوامل مؤثر آن، همان پيروان اندك و صميمى امام حسن(عليه السلام) بودند كه حضرت با تدبير هوشمندانه خويش جان آنان را از گزند قشون معاويه حفظ كرده بود. هدف اين گروه اين بود كه با يادآورى جناياتـى كه

[١] از اين جهت مى توان گفت كه پيمان صلح، براى معاويه حكم شمشيرى دو دم را داشت كه هر دو لبه اش به زيان وى بود! زيرا اگر او به مفاد صلح نامه عمل مى كرد، هدف امام تا حدودى تأمين مى شد و اگر آن را نقض مى كرد، نتيجه آن ايجاد تنفر عمومى از حكومت اموى و جنبش و بيدارى مردم برضد اين حكومت بود، و اين، مسأله اى بود كه پيشواى دوم آن را از نظر دور نداشت.
[٢] ولى حسين بن على(عليه السلام) آن ها را به پيروى از امام مجتبى(عليه السلام) توصيه مى كرد ومى فرمود: اوضاع فعلى براى قيـام، مساعـد نيست و تا زمانى كه معاويه زنده است، نهضت و قيام به ثمر نمى رسد.