ـ آن جا كه خداوند (خطاب به پيامبر) مى فرمايد: «بگو پروردگار من، تنها كارهاى زشت، چـه آشكار و چه پنهان و نيز «اِثْم» (گناه) و ستم بناحق را حرام نموده است...».[١]

آن گاه امام پس از بيان چند موضوع ديگر كه در اين آيه تحريم شده، فرمود: مقصود از كلمه «اثم» در اين آيه كه خداوند آن را تحريم نموده، همان شراب است، زيرا خدا در آيه ديگرى مى فرمايد:

«از تو از شراب و قمار مى پرسند، بگو در آن، «اثم كبير» (گناهى بزرگ) و سودهايى براى مردم هست و گناهش از سودش بزرگ تر است».[٢]

و اثم كه در سوره اعراف صريحاً حرام معرفى شده، در سوره بقره در مورد شراب و قمار به كار رفته است، بنابراين شراب صريحاً در قرآن مجيد حرام معرفى شده است.

مهـدى، سخـت تحـت تأثيـر استـدلال امام قرار گرفت و بى اختيار رو به «على بن يقطين» (كه حضور داشت) كرد و گفت: به خدا اين فتوا، فتواى هاشمى است! على بن يقطين گفت: «شكر خدا را كه اين علم را در شما خاندان پيامبر(صلى الله عليه وآله)قرار داده است».[٣]

مهـدى از اين پاسـخ ناراحـت شـد و در حالى كـه خشم خود را به سختى

[١] قُلْ اِنَّما حَرَّمَ رَبِّىَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَما بَطَنَ و الإْثمَ وَالْبَغْىَ بِغَيْرِ الحَقَّ... (سوره اعراف: ٣٣).
[٢] يَسْئَلوُنَكَ عـَنِ الْخَمـْرِ و َالْمَيـْسِر قـُلْ فيهـِمـا اِثـْمٌ كَبـيرٌ وَمَنـافـِعُ لِلـنّاسِ وَاِثْمُهـُما اَكْبـَرُ مِنْ نَفْعِهِما... (سوره بقره: ٢١٩).
[٣] در آن زمان، عنوان بنى هاشم يا هاشمى، شامل بنى عباس و علويان، هر دو مى شده است. و اين كه مهدى گفت: اين، فتواى هاشمى است، مى خواست اين افتخار را شامل بنى عباس نيز معرفى كند. گويا مقصود على بن يقطين اين بود كه: به حكم قرابتى كه ميان بنى عباس و علويان هست، علم و دانش امام كاظم براى مهدى عباسى نيز موجب افتخار است.