اين گفتار گرچه مى تواند مربوط به عبادت پيامبر در حِراء در دوران پس از رسالت باشد، ولى قرائن گذشته و اين كه عبادت پيامبر در حِراء غالباً قبل از رسالت بوده است، نشان مى دهد كه اين گفتار مربوط به دوران قبل از رسالت پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله)باشد. در هرحال پاكى روح على(عليه السلام) و تربيت هاى پيگير پيامبر سبب شد كه او در همان دوران كودكى با قلب حساس، ديده نافذ و گوش شنوا، چيزهايى را ببيند و صداهايى را بشنود كه براى مردم عادى ديدن و شنيدن آن ها ممكن نيست.

ابن ابى الحديد معتزلى در شرح نهج البلاغه مى نويسد:

«در كتب صحاح روايت شده است كه وقتى جبرئيل براى نخستين بار بر پيامبر نازل گرديد و او را به مقام رسالت مفتخر ساخت، على(عليه السلام) در كنار پيامبر اسلام بود».[٢]

٢. از بعثت تا هجـرت پيامبر

دومين قسمت از زندگانى على(عليه السلام) را بخش از بعثت تا هجرت به مدينه تشكيل مى دهد كه از نظر زمانى سيزده سال مى شود. اين بخش از زندگانى امام، شامل يك سلسله خدمات و مجاهدات درخشان و اقدامات بزرگ و برجسته على(عليه السلام) در راه پيشرفت اسلام مى باشد، كه در تاريخ اسلام، نصيب كسى جز او نشده است.

[١] و لقد كان يجاور فى كل سنة بحِراء فأراه و لايراه غيرى... و لقد سمعت رِنَّة الشيطان حين نزل الوحى عليه فقلت يا رسول الله ما هذه الرنَّة؟ فقال: هذا الشيطان قد أيس من عبادته، انك تسمع ما أسمع و ترى ما أرى الا أنك لست بنبىّ و لكنك لوزير و انك لعلى خير. (نهج البلاغه، صبحى صالح، خطبه ١٩٢).
[٢] ابن ابى الحديد، شرح نهج البلاغه، تحقيق: محمد ابوالفضل ابراهيم، ج ١٣، ص ٢٠٨.