بنگر كه شكر خدا را، كه در خردسالى و بزرگى با نعمت هاى خود تو را روزى داده، چگونه به جاى آوردى؟ چه قدر مى ترسم كه مشمول اين سخن خدا باشى كه فرموده است:

«بعد از آنان، فرزندانى جانشين آن ها شدند كه وارث كتاب آسمانى (تورات) گشتند (اما با اين حال) متاع اين دنياى پست را مى گيرند (و برحكم و فرمان خدا ترجيح مى دهند) ومى گويند: (اگر ما گنه كار باشيم) به زودى (از طرف پروردگار) بخشيده خواهيم شد».[١]

تو در سراى جاويد نيستى، بلكه در جهانى هستى كه اعلام كوچ كرده است. مگر انسان پس از همسالان و همگنان خود چه قدر در اين دنيا مى ماند؟! خوشا به حال كسى كه در دنيا (از گناهان خويش) بيمناك باشد، و بدا به حال كسى كـه مى ميرد و گناهانش بعد از وى مى ماند.

هشيار و بيدار باش كه بدينوسيله به تو اعلام خطر شد، (و در جهت اصلاح خويش) گام پيش بنه كه (فعلاً) به تو مهلت داده شده است. تو با نادان طـرف نيستى، و آن كـس (خـدا) كه حساب اعمـال تـو را نگـه مـى دارد، هـرگـز (از لغزش هايت) غافل نمى شود. آماده سفر باش كه سفر دورى در پيش دارى، گناهانت را درمان كن كه دلت سخت بيمار شده است.

گمان نكن كه من خواستم تو را سرزنش و ملامت ونكوهش كنم، نه، خواستم خداوند اشتباهات گذشته تو را جبران كند و دين از دست رفته ات را به تو باز گرداند، و در اين كار، سخن خدا را ياد كردم كه فرمود:

[١] «فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَرِثوُا الكِتابَ يَأخُذوُنَ عَرَضَ هذا الأدْنى وَ يَقُولُون سَيُغْفَرُ لَنا...» (سوره اعراف: ١٦٩).