ابوطالب با اين پيشنهاد موافقت كرد. در نتيجه، عباس; «جعفر» و حضرت محمد(صلى الله عليه وآله); «على» را به خانه خود برد. على(عليه السلام) همچنان در خانه آن حضرت بود تا آن كه خداوند، او را به نبوت مبعوث فرمود و على(عليه السلام) او را تصديق كرد و از او پيروى نمود.[١]

پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله) پس از گرفتن على(عليه السلام) فرمود: همان را برگزيدم كه خدا او را براى من برگزيد.[٢]

از آن جا كه حضرت محمد(صلى الله عليه وآله) در سنين كودكى، پس از در گذشـت عبـدالمطلب، در خانه عمويش ابوطالب و تحت كفالت او بـزرگ شده بود، مى خواست با تربيت يكى از فرزندان او، زحمات وى و همسرش فاطمه بنت اسد را جبران كند و از ميان فرزندان او، نظر به على(عليه السلام) داشت.

على(عليه السلام) در دوران خلافت خود، در خطبه «قاصعه» به اين دوره تربيتى خود اشاره نموده و مى فرمايد:

«شما (ياران پيامبر) از خويشاوندى نزديك من با رسول خدا و موقعيت خاصى كه با آن حضرت داشتم، آگاهيد و مى دانيد موقعى كه من خردسال بودم، پيامبر مرا در آغوش مى گرفت و به سينه خود مى فشرد و مرا در بستر خود مى خوابانيد به طورى كه من بدن او را لمس مى كردم، بوى خوش آن را مى شنيدم و او غذا در دهان من مى گذارد. من همچون بچه اى كه به دنبال مادرش مى رود، همه جا همراه او مى رفتم، هر روز يكى از فضائل اخلاقى خود را به من تعليم مى كرد و دستور مى داد كه از

[١] به مآخذ زير مراجعه كنيد:
ـ ابن اثير، الكامل فى التاريخ، ج ٢، ص ٥٨.
ـ ابن هشام، عبدالملك، السيرة النبوية، تحقيق: مصطفى السقاء، ابراهيم الأبيارى، وعبدالحفيظ شلبى، ج ١، ص ٢٦٢.
ـ طبرى، محمد بن جرير، تاريخ الأمم و الملوك، بيروت، ج٢، ص ٢١٣.
ـ ابن ابى الحديد، شرح نهج البلاغه، تحقيق: محمد ابوالفضل ابراهيم، ج ١٣، ص١١٩.
[٢] ابوالفرج اصفهانى، مقاتل الطالبيين، ص١٥.