او بدعت اهانت به ساحت مقدس اميرمؤمنان(عليه السلام) رابيش از گذشته رواج داد، عرصـه زندگى را بـر شيعيان و ياران بزرگ و وفـادار علـى(عليه السلام) فوق العاده تنگ ساخت، شخصيت بزرگى همچون «حجر بن عدى» و عده اى ديگر از رجال بزرگ اسلام را به قتل رسانيد، و كشتار و شكنجه و فشار در مورد پيروان على(عليه السلام)افزايش يافت به طورى كه نوعاً شيعيان يا زندانى و يا متوارى شدند و يا دور از خانه و كاشانه خود در محيط فشار و خفقان به سر مى بردند.

معاويه نه تنها ماده مربوط به حفظ احترام على(عليه السلام) و پيروان آن حضرت را زير پا نهاد، بلكه در مورد خراج «دارابگرد» نيز طبق پيمان رفتار نكرد.

«طبرى» در اين باره مى نويسد:

«اهل بصره خراج دارابگرد را ندادند و گفتند اين مال، متعلق به بيت المال ما و از آنِ ماست».[٢]

«ابن اثير» مى نويسد:

[١] ابن ابى الحديد، همان، ج ١٦ ، ص ١٥ ابوالفرج الإصفهانى، مقاتل الطالبيين، ص ٤٥ شيخ مفيد، الإرشاد، ص ١٩١. ابوالفرج مى گويد: معاويه اين خطبه را پيش از ورود به كوفه ايراد كرد.
[٢] محمـد بن جرير طبرى، تاريخ الأمم و الملوك، ج٦ ، ص٩٥ .