متجاوز از بيست سال بود كه منطق اسلام، برضد شرك و بت پرستى در سرزمين حجاز، ميان قبائل مشرك عرب انتشار يافته بود و در اين فاصله اكثريت قريب به اتفـاق آنان از منطق اسلام درباره بتان و بت پرستان، آگاهى پيدا كرده بودند و مى دانستند كه بت پرستى، چيزى جز تقليد كوركورانه از نياكان نيست و معبودهاى باطل آنان، آن چنان ذليل و خوارند كه نه تنها نمى توانند درباره ديگران كارى انجام دهند، بلكه نمى توانند حتى ضررى را از خود دفع كنند و يا نفعى به خود برسانند و چنين معبودهاى زبون و بيچاره اى، هرگز در خور ستايش و خضوع نيستند.

گروهى كه با وجدان بيدار و دلى روشن به سخنان رسول گرامى گوش فرا داده بودند، در زندگى خود دگرگونى عميقى پديد آورده و از بت پرستى به آيين توحيد و يكتاپرستى گرويده بودند. خصوصاً، هنگامى كه پيامبر مكه را فتح نمود، گويندگان مذهبى توانستند در محيط آزاد به بيان و تبليغ اين دين بپردازند و در نتيجه اكثريت قابل ملاحظـه اى در شهرهـا و بخش ها و دهكده هـا به بت شكنى پرداختند و نداى جانفزاى توحيد در بيش تر نقاط حجاز طنين انداز گرديد، ولى

[١] شتران سرخ موى مرغوبترين و گرانترين شترها بود.
[٢] مسلم بن الحجاج القشيرى، صحيح المسلم، قاهره، مكتبة محمدعلى صبيح، ج٧، ص١٢١. اين مأموريت بزرگ على(عليه السلام) و بيان پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله) درباره او با اندكى تفاوت، در منابع ياد شده در زير نيز آمده است:
ـ عبدالملك بن هشام، السيرة النبوية، تحقيق: مصطفى السقا، ابراهيم الأبيارى وعبدالحفيظ شلبى، ج٣، ص٣٤٩; ابن اثير، الكامل فى التاريخ، ج٢، ص٢١٩; الحاكم النيشابورى، المستدرك على الصحيحين، اعداد: عبدالرحمن المرعشى، ج٣، ص١٠٩; محمد بن اسماعيل البخارى، صحيح البخارى، ج٥، ص١٨.