به گواهى دانشمندان علم رجال و مورخان، على از ياران و شاگردان برجسته پيشواى هفتم بوده و از محضر آن حضرت بهره ها برده و احاديث فراوانى نقل كرده است، ولى از امام صادق(عليه السلام) جز يك حديث نقل ننموده است .[٢]

او، هم داراى شهرت و شخصيت اجتماعى بود و هم يكى از دانشمندان و رجال علمى زمان خود به شمار مى رفت و تأليفاتى به قرار زير داشت:

١. ما سئل عنه الصادق(عليه السلام) من الملاحم.[٣]

٢. مناظرة الشّاك بحضرته.[٤]

٣. مسائلى كه از محضر امام كاظم(عليه السلام)فرا گرفته بود.[٥]

على بن يقطين با استفاده از مقام و موقعيت اجتماعى و سياسى كه داشت، منشأ خدمات ارزنده اى براى شيعه بود و چنان كه خواهيم گفت، پناه گاه استوارى براى شيعيان به شمار مى رفت.

وزارت على بن يقطين، چتر حمايتى براى شيعيان

در زمان حكومت منصور و هارون، قيام هاى مسلحانه پى در پى و متناوب علويان و بنى هاشم با شكست رو به رو گرديد و با شهادت رهبران اين نهضت ها

[١] همان، ص ٢٣٤; نجاشى، فهرست اسماء مصنفى الشيعة، ص١٩٤.
[٢] نجاشى، همان كتاب، ص ١٩٥.
[٣] پيش گويى هاى امام صادق(عليه السلام) از حوادث و فتنه هاى آينده در پاسخ سؤالاتى كه در اين زمينه از آن حضرت شده بود.
[٤] مناظره با يكى از شكّاكان در حضور امام.
[٥] طوسى، همان كتاب، ص ٢٣٤.