«اى كسانى كه ايمان آورده ايد، نعمت خدا را بر خويش يادآور شويد، در آن هنگام كه لشگرهايى (عظيم) به سراغ شما آمدند، ولى مـا باد و طـوفان سخت و لشگريانى كه آنان را نمى ديديد بر آن ها فرستاديم (و به اين وسيله آن ها را درهم شكستيم) و خـداونـد بـه آنچـه انجـام مى دهيد، بيناست.

به خاطر بياوريد زمانى را كه آن ها از طرف بالا و پايين شهر شما وارد شدند (و مدينه را محاصره كردند) و زمانى را به ياد آوريد كه چشم ها از شدت وحشت خيره شده بود و جانها به لب رسيده بود و گمان هاى گوناگون ]بدى [به خدا مى برديد!

در آن هنگام مؤمنان آزمايش شدند و تكان سختى خوردند.

به خاطر بياوريد زمانى را كه منافقان و كسانى كه در دل هايشان بيمارى بود، مى گفتند خدا و پيامبــرش جــز وعده هاى دروغين به ما نداده اند.

نيز به خاطر بياوريد زمانى را كه گروهى از آن ها گفتند: اى اهل يثرب! (مردم مدينه) اين جا جاى توقف شما نيست، به خانه هاى خود باز گرديد. و گروهى از آنان از پيامبر اجازه بازگشت مى خواستند و مى گفتند خانه هاى ما بدون حفاظ است، در حالى كه بدون حفاظ نبود، آن ها فقط مى خواستند (از جنگ) فرار كنند!

آن ها چنان ترسيده بودند كه اگر دشمنان از اطراف و جوانب مدينه بر آنان وارد مى شدند و پيشنهاد بازگشت به سوى شرك به آن ها مى كردند،