عمر گفت: على در خانه خود قضاوت مى كند. ناگزير مرد متهم را نزد على(عليه السلام)بردند در حالى كه سلمان نيز آن ها را همراهى مى كرد. سلمان قضيه را براى حضرت نقل كرد. على(عليه السلام) به ابوبكر گفت: اين مرد را به مجالس مهاجران و انصار بفرست، تا از آن ها سؤال شود كه آيا كسى از آن ها آيه حرمت شراب را براى اين مرد خوانده است يا نه؟ اگر كسى اين آيه را براى او خوانده، شهادت بدهد، و اگر آيه تحريم شراب براى وى خوانده نشده، او بى گناه است. ابوبكر به اين توصيه عمل كرد و چون هيچ كس شهادت نداد، او را آزاد كرد.

سلمان عرض كرد: ارشادشان كردى، حضرت فرمود: خواستم تأكيد اين آيه را درباره خودم و آنان يادآورى كنم:...أفمن يهدى إلى الحقّ أحقّ أن يُتَّبَعَ أمّن لا يهدّى إلاّ أن يُهدى فما لكم كيف تحكمون[١].[٢]

ب. روزى از ابوبكر، معناى آيه «وَ فَكِهَةً وَ أبّاً»[٣] را پرسيدند، او اظهار

[١] يونس: ٣٥، آيا كسى كه به سوى حق رهبرى مى كند سزاوارتر است مورد پيروى قرار گيرد يا كسى كه راه نشان نمى دهد مگر آن كه خود هدايت شود، شما را چه شده، چگونه داورى مى كنيد؟
[٢] كلينى، محمد بن يعقوب، الفروع من الكافى، ج٧، ص ٢٤٩ و ٢١٦ـ٢١٧.
[٣] عبس: ٣١، و ميوه و چراگاه. آيات ماقبل و مابعد اين آيه چنين است: (أنّا صَبَبْنا الماء صَبّا* ثمّ شققنا الأرض شقاً* فأنبَتْنا فيها حباً* وعنباً وقضباً* و زيتوناً و نخلاً* وحدائق غُلباً* و فكِهةً وأبّاً* متاعاً لكم ولأنعامكم).