از طرح بحث هاى تخصّصى و دور از نياز عمومى، مانند تاريخ تكوين و انشعاب فرقه هاى شيعه، مباحث پيچيده كلامى، موضوعات مورد اختلاف (كه خود به كتابى مستقل نيازمند است) و امثال اين ها خوددارى شود و در صورت لزوم تنها به اشاره اى اكتفا شده و خواننده به مآخذى كه در پاورقى آمده ارجاع داده شود.

در خور ذكر است كه نگارنده اين سطور، به يك يك مآخذ و منابع كتاب حاضر، شخصاً و مستقيماً مراجعه كرده و در عين حال، همه آن ها را با مشخصات كامل در پاورقى ها معرفى نموده است تا براى خوانندگان نيز امكان مراجعه به آن ها مقدور باشد و در صورت لزوم، علاقه مندان به پى گيرى بيش تر موضوع، بتوانند با رجوع مستقيم به آن ها اطلاعات بيش ترى كسب كنند.

…

نكته ديگر اين است كه بنا به اقتضاى طبيعى بحث هاى تاريخى، در درجه اوّل، از منابع دست اوّل و قديمى و در حدّ مقدور نزديك به زمان حادثه استفاده شده است; ولى ضمناً از آثار مكتوب به زبان فارسى و خصوصاً تحقيقات معاصران نيز غفلت نشده و هرجا كه تحليلى جالب، نكته اى لطيف، برداشتى تازه و مطلبى دلنشين يافت شده، از آن بهره گيرى به عمل آمده است.گاه نيز به حكم اين كه از ترجمه خوب موضوع مورد نظر در يك اثر فارسى استفاده شده يا اثر مزبور به نحوى براى نگارنده رهگشا بوده، به نشانه سپاسگزارى از كوشش هاى صاحب اثر و نيز جهت رعايت امانت، در كنار مآخذ قديمى، از آن ياد شده است. همچنين در چند مورد، بخشى از آثار معاصران، عيناً نقل و گاه همراه با تغييرات اندكى در عبارات و الفاظ با ارائه مآخذ، تلخيص شده است كه در اين جا لازم است از زحمات آنان تقدير كنم.

خوشبختانه در سال هاى اخير، آثار و كتاب هاى ارزشمندى توسط نويسندگان و محققان درباره زندگانى پيشوايان معصوم(عليهم السلام)به زبان فارسى منتشر شده كه به سهم خود مفيد و قابل تقدير است. اما هر يك از اين آثار، هدف خاصى را تعقيب كرده، يا به شيوه خاصى تدوين شده، و يا احتمالاً مخاطب خاصى مورد توجه مؤلف نبوده است. از اين نظر كتابى كه اكنون در دست