موضوع غيبت و قيام حضرت مهدى در اسلام به قدرى قطعى و مسلّم بوده كه كتاب هاى متعددى درباره آن تأليف شده و تاريخ نگارش بعضى از آن ها سال ها پيش از تولد حضرت بوده است. مثلاً «حسن بن محبوب زراد» (م ٢٢٤)، يكى از محدثان و مصنفان موثق شيعه، كتاب «المشيخة» را يكصد سال قبل
از غيبت كبرى نوشته و اخبار مربوط به غيبت امام مهدى را در آن نقل كرده است.[١]

مرحوم طبرسى مى نويسد: محدثان شيعه در زمان امام باقر و امام صادق(عليهما السلام)اخبار غيبت را در تأليفات خويش آورده اند.[٢]

همچنين برخى از اصحاب ائمه درباره آن حضرت و قيام او كتاب نوشته اند، مانند: ابراهيم بن صالح انماطى[٣] (از ياران امام باقر)، حسن بن محمد بن سماعه[٤] (از اصحاب امام موسى بن جعفر(عليهما السلام))، محمد بن حسن بن جمهور[٥] (از ياران امام رضا(عليه السلام))، على بن مهزيار[٦] (از ياران امام جواد(عليه السلام)) و فضل بن شاذان نيشابورى[٧] (از شاگردان امام رضا و امام جواد و امام هادى(عليهم السلام)).[٨]

[١] طبرسى، إعلام الورى بأعلام الهُدى، ص٤٤٣ـ٤٤٤.
[٢] همان، ص٤٤٣.
[٣] شيخ طوسى، فهرست، ص١٤، شماره ١٩ نجاشى، فهرست اسماء مصنفى الشيعة، ص٣٢، شماره ٢٣.
[٤] شيخ طوسى، فهرست، ص١٤، شماره ١٩ نجاشى، فهرست اسماء مصنفى الشيعة، ص٣٢، شماره ٢٣.
[٥] طوسى، همان كتاب، ص٢٨٤، شماره ٦١٧.
[٦] نجاشى، همان كتاب، ص١٧٨.
[٧] نجاشى، همان كتاب، ص١٧٨.
[٨] البته ابراهيم انماطى و حسن بن محمد بن سماعه واقفى بودند و هدفشان از نوشتن چنين كتابى، اثبات ديدگاه هاى خودشان بوده است، اما در هر حال اين موضوع نشان مى دهد كه غيبت يك موضوع مسلّم بوده است. (دكتر حسين، جاسم، تاريخ سياسى غيبت امام دوازدهم، ص٢١ و٢٢).