دوران حكومت «مقتدر»، خليفه عباسى، به مدت پنج سال به زندان افتاد و در سال٣١٧ آزاد شد.[١] و سرانجام، بعد از بيست و يك سال فعاليّت و سفارت، در سال ٣٢٦ چشم از جهان فرو بست.[٢]

٤. ابوالحسن على بن محمد سَمَرى[٣]

به فرمان امام عصر[٤] و با وصيت و معرفى نوبختى، پس از حسين بن روح، على بن محمد سمرى منصب نيابت خاص و اداره امور شيعيان را عهده دار گرديد. (٥)

سمرى از اصحاب و ياران امام عسكرى(عليه السلام) بوده است. (٦) او تا سال ٣٢٩ كه ديده از جهان فرو بست، مسئوليت نيابت و وكالت خاص را به عهده داشت. چندروز پيش از وفات او، توقيعى از ناحيه امام به اين مضمون خطاب به وى صادر شد:

اى على بن محمد سمرى! خداوند در سوك فقدان تو پاداشى بزرگ به برادرانت عطا كند. تو تا شش روز ديگر از دنيا خواهى رفت. كارهايت را مرتب كن و هيچ كس را به جانشينى خويش مگمار. دوران غيبت كامل فرارسيده است و من جز با اجازه خداوند متعال ظهور نخواهم كرد و ظهور من، پس از گذشت مدتى طولانى و قساوت دل ها و پر شدن زمين از ستم خواهد بود. افرادى نزد شيعيان من

[١] دكتر حسين، جاسم، تاريخ سياسى غيبت امام دوازدهم، ص١٩٩.
[٢] طوسى، همان كتاب، ص٢٣٨.
[٣] سَيْمَرى وصَيْمَرى نيز گفته شده است (صدر، محمد، تاريخ الغيبة الصغرى، ص٤١٢).
[٤] طبرسى، همان كتاب، ص٤٤٥. ٥ . همان، ص٢٤٢. ٦ . صدر، همان كتاب ص٤١٢.