اين روايت نشان مى دهد كه «على بن جعفر» مبالغ درشتى در حجاز توزيع مى كرده است، و اگر چه مورد مصرف آن ها در روايت معين نشده، ولى حجم بزرگ پول ها نشان مى دهد كه اين، يك برنامه وسيع و طراحى شده بوده و طبعاً شيعيان نيازمند و شخصيت هاى بزرگ و برجسته و مبارز شيعه از آن برخوردار مى شده اند و اين برنامه با آگاهى و هدايت وحمايت مالى امام اجرا مى شده است.

البته پرداخت چنين مبلغ هايى با توجه به محدوديت امام، نبايد موجب ترديد يا انكار گردد زيرا بررغم آن كه فعاليت هاى اجتماعى وسياسى امام به شدت تحت كنترل حكومت عباسى بود، رقم هاى قابل توجهى از شيعيان مناطق مختلف، توسط نمايندگان امام به آن حضرت مى رسيد. مثلاً تاريخ مى گويد: شخصى از «جرجان» به محضر امام رسيد و اموالى را كه شيعيان آن منطقه فرستاده بودند به پيشكار امام به نام «مبارك» تسليم كرد[٢]، يا شخصى كه از منطقه جبل (قسمت هاى كوهستانى ايران تا قزوين وهمدان) با راهنمايى يك نفر علوى به

[١] طوسى، الغيبة، ص ٢١٢. اين روايت با مقدارى تفاوت، در كتاب «مناقب» ابن شهرآشوب نيز نقل شده است، ولى به نظر نگارنده آن چه در كتاب «الغيبة» شيخ طوسى نقل شده، به صحت نزديك تر است.
[٢] على بن عيسى الإربلى، كشف الغمّة، ج ٣، ص٢١٧.