بنى اميه مرتكب شده اند. اين قبر حسين است كه به جان خودم سوگند (توسط عباسيان) ويران شده است. بنى عباس متأسفند كه در قتل حسين(عليه السلام)شركت نداشته اند! واينك با تجاوز به تربت حسين و ويران كردن قبر او، به جان استخوان هاى او افتاده اند!».[١]

٣. او در زمان خلافت خود بزرگانى از مردم مسلمان و معتقد به اهل بيت را به شهادت رسانيد كه از جمله آنان «ابن سكّيت»، يار با وفاى امام جواد و امام هادى(عليهما السلام) و شاعر و اديب نام آور شيعى، بود كه متوكل به جرم دوستى على(عليه السلام)، او را به قتل رسانيد[٢] روزى متوكل با اشاره به دو فرزند خود، از وى پرسيد: اين دو فرزند من نزد تو محبوبترند يا «حسن» و «حسين»؟

ابن سكّيت از اين سخن و مقايسه بى مورد سخت برآشفت و خونش به جوش آمد و بى درنگ گفت: «به خدا سوگند «قنبر» غلام على(عليه السلام) در نظر من از تو و دو فرزندت بهتر است!»

متوكل كه مست قدرت و هوا و هوس بود، فرمان داد زبان او را از پشت سر بيرون كشيدند![٣]

٤. «خطيب بغدادى» درباره شكنجه و آزار طرفداران خاندان رسالت از سوى متوكل مى نويسد: متوكل عباسى «نصر بن على جهضمى» را به علت حديثى كه درباره منقبت و فضيلت على(عليه السلام) و حضرت فاطمه (عليها السلام) و امام حسن و امام

[١] بالله ان كانت امية قد أتت *** قتل ابن بنت نبيها مظلوماً
فلقد اتاه بنو ابيه بمثله *** هذا لعمرى قبره مهدوماً
أسفوا على أن لا يكونوا شاركوا *** فى قتله فَتَتَبَّعوه رميماً
(سيوطى، تاريخ الخلفاء، ص٣٤٧ ; الأمالى، طوسى، ص ٣٢٩ به گفته دكتر شوق ضيف، سراينده اين اشعار، على بن بسام بوده است (الشعر وطوابعه الشعبية على مرّ العصور، ص ١٠٠).
[٢] نام ابن سكيت، يعقوب و نام پدرش إسحاق است. او از علما و دانشمندان و اديبان نامدار شيعه بوده و در اكثر علوم عصر خود مانند: علوم قرآن، شعر، لغت و ادب، تبحّر داشت و درباره اين علوم كتاب هايى به رشته تحرير درآورده بود كه به گفته بعضى از صاحب نظران بعضى از آن ها در نوع خود بى نظير بوده است (مدرس تبريزى، محمدعلى، ريحانة الأدب، ج٧، ص ٥٧٠).
[٣] سيوطى، همان كتاب، ص ٣٤٨; مامقانى، تنقيح المقال، ج٣، ص ٥٧٠.