روزى پيشواى هفتم وارد يكى از كاخ هاى بسيار مجلل و با شكوه هارون در بغداد شد، هارون كه مست قدرت و حكومت بود، به قصر خود اشاره نموده با نخوت و تكبر پرسيد:

اين قصر از آنِ كيست؟، نظر وى از اين جمله آن بود كه شكوه و قدرت خود را به رخ امام بكشد! حضرت بدون آن كه كوچك ترين اهميتى براى كاخ پر زرق و برق او قائل شود با كمال صراحت فرمود: اين خانه، خانه فاسقان است، همان كسانى كه خداوند درباره آنان مى فرمايد: «به زودى كسانى را كه در روى زمين به ناحق تكبر مىورزند، از ايمان به آيات خود منصرف مى سازيم (به طورى كه) اگر هر آيه و نشانه اى را ببينند، به آن ايمان نمى آورند و اگر راه هدايت را ببينند، آن راه را انتخاب نمى كنند (همه اين ها) به خاطر آن است كه آيات ما را تكذيب كردند و از آن غافل بودند».[١] هارون از اين پاسخ، سخت ناراحت شد و در حالى كه خشم خود را به سختى پنهان مى كرد، با التهاب پرسيد: پس اين خانه از آنِ كيست؟ امام بى درنگ فرمود: (اگر حقيقت را مى خواهى) اين خانه از آنِ شيعيان و پيروان ما است، ولى ديگران با زور و قدرت آن را تصاحت نموده اند. هارون گفت: اگر اين قصر از آن شيعيان است، پس چرا صاحب خانه، آن را باز نمى ستاند؟ امام فرمود: اين خانه در حال عمران و آبادى از صاحب اصليش گرفته شده است و هر وقت بتواند آن را آباد سازد، پس خواهد گرفت. هارون گفت: پس شيعيانت كجا هستند؟ امام آيه اول سوره بيّنه را تلاوت كرد كه خداوند در آن مى فرمايد: كافران از اهل كتاب و مشركان دست از آيين خود برنمى داشتند تا آن كه دليل روشنى براى آن ها بيايد.[٢] هارون به امام گفت پس ما از كفار هستيم؟ فرمود: نه، اما همان گونه ايد كه خدا مى فرمايد: آيا نديدى كسانى را كه نعمت خدا را به كفر تبديل كردند و قوم خود را به سراى هلاكت

[١] سأصرف عن آياتى الذين يتكبرون فى الأرض بغير الحق و ان يروا كل آية لا يؤمنوا بها و ان يروا سبيل الرشد لا يتّخذوه سبيلاً و ان يروا سبيل الغى يتخذوه سبيلاً ذلك بانّهم كذبوا بآياتنا و كانوا عنها غافلين. (اعراف: ١٤٦)
[٢] لم يكن الذين كفروا من أهل الكتاب و المشركين منفكين حتّى تأتيهم البينة (بينه:١).