سيره پيشوايان - پيشوايى، مهدى - الصفحة ٣٣٥

٣. احتمال اشتباه شدن حديث با آيات قرآن. در لابلاى سخنان خليفه، گاهى به تأكيد او در مورد خالص نگه داشتن قرآن از حديث بر مى خوريم، او گاهى مى گفت: قرآن را جدا كنيد و از رسول خدا كمتر روايت نقل كنيد[١] و گاهى مى گفت: كتاب خدا را بنويسيد، كتاب خدا را خالص نگه داريد، آيا غير از كتاب خدا، كتاب ديگرى مى خواهيد داشته باشيد؟، آن را خالص نگه داريد و با چيزى آلوده نكنيد.[٢]

برخى از دانشمندان معاصر، اين مطلب را به خليفه اول نيز نسبت داده اند و ادعا كرده اند كه ابوبكر گفت: علت جلوگيرى از نقل احاديث پيامبر اين است كه احاديث با آيات قرآن آميخته نشود.[٣]

اين عذر به قدرى بى اساس است كه احتياج به پاسخ ندارد، زيرا روزى كه پيامبر اسلام بدرود حيات گفت، تمام آيات و سوره هاى قرآن مضبوط و معين شده بود و نويسندگان وحى و قاريان قرآن با حافظه هاى قوىّ خود تمام آيات قرآن را حفظ كرده بودند و آيات و سوره هاى قرآن چنان معين و مشخص شده بود كه امكان نداشت با هيچ سخن و نوشته اى آميخته شود. به علاوه، قرآن مجيداز نظر فصاحت، بلاغت، روانى و سلاست، جذابيت، و تركيب و جمله بندى طورى است كه هيچ كلام و نوشته اى با آن مشتبه نمى شود و هيچ كلامى گرچه از نظر فصاحت به عالى ترين درجه برسد، قابل اشتباه با قرآن نيست. گواه اين معنا اين است كه ـ چنان كه خواهد آمد ـ در زمان منصور عباسى كه نقل و كتابت حديث مجاز شد و رواج پيدا كرد، هيچ نمونه اى از اشتباه يك حديث با يك آيه قرآن ضبط نشده است. هم چنين در زمان ما سخنان على(عليه السلام) در نهج البلاغه و خطبه هاى خود پيامبر، از نظر فصاحت و سلاست و شيرينى در اوج فصاحت و بلاغت قرار دارد، ولى هرگز قابل اشتباه با قرآن نيست و آياتى كه اميرمؤمنان(عليه السلام)