ياد همسالان و همگنان خويش را كه درگذشته اند و تو تنها مانده اى، از خاطر برده اى، بنگر آيا آن گونه كه تو گرفتار (و آلوده) شدى، آنان گرفتار شدند؟ آيا آن چنان كه تو سقوط كردى، سقوط كردند؟ آيا تو امر نيكى را ياد كردى كه آنان آن را ناديده گرفتند؟ آيا چيزى را تو دانستى كه آنان ندانستند؟ نه; چنين نيست، بلكه در اثر موقعيتى كه پيدا كردى، در چشم عوام منزلت و احترام يافتى و وضع تو آنان را به زحمت افكند، زيرا از رأى تو پيروى مى كنند و به دستور تو عمل مى نمايند، هرچه را تو حلال بشمارى حلال، و آن چه را حرام بشمارى، حرام مى شمارند. البته تو چنين صلاحيت و اختيارى (در حلال و حرام) ندارى، ولى آن چه آنان را برتو چيره ساخته، طمع بستن آنان به آن چه تو دارى، از دست رفتن علمايشان، چيرگى نادانى برتو و آنان، و رياست طلبى تو و آنان بوده است.

آيا نمى بينى كه چه قدر در نادانى و غرور فرو رفته اى، و مردم چه قدر در گرفتارى و فتنه به سرمى برند؟! تو آنان را گرفتار كردى و مردم با ديدن وضع و موقعيت تو، دستاوردهاى خود را ناديده گرفته، شيفته مقام و منصب تو شدند، و دل هايشان مشتاق است كه به رتبه علمى تو نايل گردند، يا به مقام و منصب تو برسند، و بدين ترتيب در اثر رفتار و حركت تو، در دريايى (از گمراهى) سقوط كردند كه عمق آن ناپيداست و به گرفتارى اى دچار شدند كه ابعاد آن نامعلوم است، خدا به داد ما و تو برسد كه او فريادرس (درماندگان) است.

اينك از تمام منصب ها و سمت هاى خويش كناره گيرى كن تا به پاكان و صالحان پيشين بپيوندى; آنان كه اينك در كفن هاى پوسيده در آغوش خاك خفته اند، شكم هايشان به پشت هايشان چسبيده است، بين آن ها و خدا هيچ حجاب و حايلى نيست، دنيا آنان را فريب نمى دهد و آنان

[١] «وَ َذَكِّر فَاِنّ الذِّكْرى تَنْفَعُ الْمُؤمِنينَ» (سوره ذاريات: ٥٥).