زهرى مدتى از طرف بنى اميه در يكى از مناطق حكم رانى مى كرد. در آن ايام شخصى را تنبيه كرد و اتفاقاً او در اثر تنبيه مرد. زهرى از اين حادثه سخت تكان خورد و به شدت ناراحت شد و ترك خانه و زندگى كرده در بيابان خيمه زد و گفت: بعد از اين هرگز سقف خانه بر سرمن سايه نخواهد افكند!

روزى امام سجاد(عليه السلام) او را ديد و فرمود: نااميدى تو (از بخشش پروردگار) از گناهت بدتر است، از خدا بترس و توبه و استغفار كن و خونبهاى مقتول را براى وُرّاث او بفرست و به ميان خانواده ات برگرد.

زهرى كه با تمام دانش و فقاهتش متوجه اين مسئله نبود، از اين راهنمايى خوشحال شد. او بعدها مى گفت: على بن الحسين بيش از هركس به گردن من منت دارد. [٥]

[١] ابن كثير، همان مأخذ، ص ١٠٤.
[٢] ابن شهرآشوب، مناقب آل ابى طالب، تصحيح و تعليق: سيد هاشم رسولى محلاتى، ج٤، ص ١٥٩.
[٣] على بن عيسى اربلى، كشف الغمّة فى معرفة الأئمة، تعليق: سيد هاشم رسولى، ج٢، ص ٢٨٨.
[٤] براى آگاهى از برخى از اين روايات به كتاب هاى زير رجوع شود:
بحارالأنوار، ج٤٦، صفحات: ٥٧ و ٦٤ و ٦٥و٧٣ و ٨٢ و١٠٧و ١٥٠; احتجاج طبرسى، ج٢، ص ٥١; الإستبصار، ج٢، ص ٨٠; كشف الغمة، ج٢، ص ٣١٥; حلية الأولياء، ج٣، ص ١٤١; اصول كافى، ج٢، ص ١٣٠; فروع كافى، ج٤، ص ٨٣، و ج٥، ص ٣٦.
[٥] ابن شهرآشوب، همان مأخذ، ج ٤، ص ٥٩; على بن عيسى اربلى، همان مأخذ، ج٢، ص ٣١٩ـ ٣٢٠; محمد بن سعد، همان مأخذ، ج٥، ص ٢١٤; ابن كثير، همان مأخذ، ج٩، ص ١٠٦.