روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٤٥ - ترجمه

تعالى به تسليت او اين آيت فرستاد.

بدان كه اين باطل است از وجوه بسيار،اوّل آن‌كه:اين معنى بر پيغامبر روا نباشد،و خداى تعالى شيطان را از اين تمكين نكند كه [١]تلبيس ادلّه باشد و وثاقت برخيزد از قول او [٢]،يك‌بار ايشان را ذمّ كند [٣]و يك‌بار مدح [٤].

دگر آن‌كه:شيطان قادر نباشد بر [٥]زبان كسى سخن گويد،و اگر گويند:اين پيغامبر گفت بر سبيل سهو [٦]مثلا [٧]اين بر سبيل سهو گفته نيايد،مطابق آيد [٨]به لفظ و معنى،و آن‌چنان بود كه كسى گويد:فلان كس قصيده‌اى مى‌خواند [٩]از آن شاعرى معروف،در ميان آن قصيده بر سبيل سهو او،او را [١٠]دو بيت گفته شد [١١]هم آن وزن و هم آن قافيه مطابق آن معنى بى‌قصد و علم او،و او از آن بى‌خبر بود،دانيم كه اين محال باشد.دگر آن‌كه:خداى تعالى حوالت اين القاء به شيطان كرد،چگونه اضافت كنند با رسول بر سبيل[سهو] [١٢]؟دگر آن‌كه:مثل اين سهو بر رسول -عليه السّلام-روا نباشد،چه اين منفّر باشد از او غايت تنفير.دگر آن‌كه:اين استفساد [١٣]باشد و خداى تعالى از اين تمكين نكند.

امّا آنچه معتمد است در اين باب،آن است كه:تفسير آيت آن است كه،خداى تعالى گفت بر سبيل تسليت و دلخوشى رسول-عليه السّلام-كه:ما هيچ پيغامبر نفرستاديم و الّا چون او چيزى خواندى شيطان در آن ميانۀ خواندن او القاء كردى از كلامى و وسوسه‌اى،خواستى تا بر او بپوشاند [١٤]خداى تعالى،وسواس[٥٥-پ]شيطان [١٥]منسوخ كردى،يعنى زائل كردى و آيات خود محكم كردى،تفسير آيت اين است.