دوم آنكه سدير در روايات متعددى از ناحيه امام(ع) مدح شده است، بلكه از برخى روايات استفاده مى‌شود كه او از خواص اصحاب امام صادق(ع) بوده است و به سبب ارتباط با امام، زندانى شده و آن حضرت در حج براى آزادى وى دعا فرموده و در پى اين دعا آزاد شده است. بنابراين، وجه توثيق وى منحصر به نقل بزرگان روات و اصحاب از وى نيست تا گفته شود چنين امورى دلالتى بر وثاقت ندارد.

نتيجه آنكه اين روايت به لحاظ سندى معتبر است و به لحاظ دلالى نيز فقره «لأنّه كان غائباً» صريح در تعليل است.

روايت دوم، معتبر رفاعة بن موسى از امام صادق(ع) :

قال: سألت أبا عبداللّه‌(ع) عن الرجل يغيب عنه ماله خمس سنين ثمّ يأتيه فلا يرد رأس المال، كم يزكّيه؟ قال: سنة واحدة (٦)؛ از امام صادق(ع) پيرامون كسى پرسيدم كه مالش به مدت پنج سال از او غايب بوده است، سپس مال به دست او بر مى‌گردد ليكن به مقدار سرمايه اوليه نيست، بلكه كمتر شده است، بايد زكات چند سال آن را بدهد؟ حضرت فرمود: يك سال.

در اين روايت، تعبير غايب بودن مال در كلام سائل آمده است، نه در كلام امام(ع)، ولى امام (ع) طبق همين عنوان كه مفروض سائل بوده است پاسخ داده‌اند.

روايت سوم، معتبره عبداللّه‌ بن سنان از امام صادق(ع):

لاصدقة على الدين و لا على المال الغائب عنك حتى يقع في يديك؛ (٧)

(٦) همان، ج٩، باب ٥ از ابواب من تجب عليه الزكاة، ح٤، ص٩٤.
(٧) همان، ح٦، ص٩٥.