امام صادق(ع) در مورد اينكه اگر فردى در ماه رمضان سفر كند آيا بايد روزه بگيرد يا افطار كند؟ فرمود: اگر قبل از ظهر سفر كند بايد افطار كند و اگر بعد از ظهر مسافرت كند بايد روزه بگيرد، آنگاه فرمود: اين حكم، از سخن على(ع) فهميده مى‌شود كه فرمود: «روزه مى‌گيرم و روزه‌ام را افطار مى‌كنم، لكن هرگاه وقت ظهر شود واجب مى‌شود بر من»؛ يعنى روزه.

دسته سوم: رواياتى‌اند كه تبييت نيّت را ملاك مى‌دانند و آن كه تبييت نيّت كند، افطار و آن كه نكند، روزه خود را تمام مى‌كند. برخى از اين روايات عبارتند از:

١. موثقه على بن يقطين:

روى الشيخ باسناده عن عليّ بن الحسن بن فضّال، عن ايوب بن نوح، عن محمد بن أبي حمزة، عن على بن يقطين، عن أبي الحسن موسى(ع) في الرجل يسافر في شهر رمضان أيفطر في منزله؟ قال: اذا حدّث نفسه في الليل بالسفر افطر إذا خرج من منزله وإن لم‌يحدّث نفسه من الليلة ثم بدا له في السفر من يومه أتمّ صومه؛ (١٢)

از امام موسى كاظم (ع) پرسيده شد: آيا مردى كه در ماه رمضان مسافرت مى‌كند بايد در منزلش افطار كند؟ فرمود: هرگاه در شب نيتش اين بوده كه فردا مسافرت كند، از منزلش كه بيرون رفت افطار مى‌كند و اگر در شب بنا نداشته فردا مسافرت كند و در همان روز نيت سفر مى‌كند، روزه‌اش را تمام مى‌كند.

(١١) وسائل الشيعه، ج١٠، ص١٨٥، باب ٥ از ابواب من يصح منه الصوم، حديث ٣. كليه رجال حديث از ثقات‌اند و روايت صحيح است.
(١٢) همان، ص١٨٧، حديث١٠ .