قلت لأبي عبداللّه‌(ع): سمعت ربيعة الرأى يقول: من رأيي أن الاقراء التي سمى اللّه‌ عزّوجلّ في القرآن انما هو الطهر فيما بين الحيضتين. فقال: «إنما بلغه عن علي(ع)» فقلت: أكان علىٌ(ع) يقول ذلك؟ فقال: نعم. انما القُرء الطهر الذى يُقرأ فيه الدم فيجمعه، فإذا جاء المحيض، دفعه؛ (٦)

به امام صادق(ع) عرض كردم: شنيدم كه ربيعة الرأى مى‌گويد نظر من اين است كه أقراء (جمع قُرء) كه خداوند عزّوجلّ در قرآن از آن نام برده، همان اطهار (جمع طُهر) و پاكى بين دو حيض است. امام صادق(ع) فرمود: اين رأى از على(ع) به او رسيده است. عرض كردم: آيا على(ع) چنين سخنى دارد؟ فرمود: آرى؛ قُرء، همان طُهر است كه خون جمع شده در رحم هنگام حيض از آن بيرون مى‌ريزد.

پيروان ديگر مذاهب اهل سنت، غير از آنهايى كه برشمرديم، برآنند كه مراد از قرء، حيض است. اين مطلب بايد در جاى خود تحقيق شود و در اينجا صرفاً به عنوان مقدمه‌اى براى تفسير آيه آن را آورديم.

٥. محسوب نشدن حيض از ايام عده: اگر مرد همسرش را در حال حيض يا نفاس طلاق دهد، از نظر قائلان به صحت چنين طلاقى، اين حيض و نفاس از حيض‌هاى سه گانه محسوب نمى‌شود، بلكه پس از پاك شدن و وارد شدن در حيض دوم، حيض‌هاى سه‌گانه شروع مى‌شود. بر مبناى همين اصل، برخى محققين اظهار داشته‌اند كه حكمت ممنوع بودن طلاق در زمان حيض، آن است كه اين حرمت موجب مى‌شود تا عده طلاق زن طولانى شود؛ زيرا اگر زن حائض باشد، حيض او از عده‌اش حساب نمى‌شود و بايستى تا زمان پاك شدن صبر كند و بعد از سپرى شدن مدت پاكيش، عده را از حيض دوم محاسبه كند. (٧)

(٦) همان، باب١٤ از ابواب عدد، ح ٤.
(٧) نظام الطلاق في الاسلام، ص٢٧.