عبداللّه‌ بن بكير نقل مى‌كند كه از امام صادق(ع) سؤال شده است در باره مردى كه از او براى ورود اجازه مى‌گيرند و او به كنيزش مى‌گويد: «بگو اينجا نيست» و حضرت فرمودند: اشكالى ندارد، دروغ نيست .

اين روايت قابل استدلال نيست؛ زيرا كه سند ابن ادريس به كتاب ابن بكير براى ما ناشناخته است. علاوه بر آن، روايت مذكور تنها دلالت بر جواز بيان جملات متشابه دارد نه جملاتى كه ظهور در خلاف واقع دارد.

٢- روايت كافى كه مرحوم امام خمينى‌آن را در ضمن رواياتى كه دلالت بر جواز توريه مى‌كنند، ذكر كرده‌اند:

محمد بن يعقوب باسناده عن عبدالاعلى مولى آل سام، قال: حدّثني ابو عبداللّه‌(ع)بحديث، فقلت: جعلت فداك أليس زعمت لي الساعة كذا و كذا؟ فقال: لا. فعظّم ذلك عليّ فقلت: بلى واللّه‌ زعمت. قال: لا واللّه‌ ما زعمته. قال: فعظم ذلك علىّ، فقلت: بلى قد قلته. قال: نعم قد قلته، اما علمت أن كل زعم فى القرآن كذب؛ (٧٠)

عبدالاعلى نقل مى‌كند كه حضرت امام صادق(ع) سخنى را براى من گفت، من به حضرت گفتم شما در فلان وقت اين سخن را براى من نگفته بودى - به جاى كلمه «قلت»،كلمه «زعمت» را به كار برده بود ـ امام(ع) فرمود: نه. بر من سخت آمد و گفتم: چرا به خدا گفتى. فرمودند: به خدا نگفتم. بر من سخت آمد و گفتم چرا به خدا گفتى ـ اين بار كلمه «قلت» را به كار برد ـ امام(ع) فرمود: بله. گفتم؛ مگر نمى‌دانى زعم در قرآن به معناى دروغ است.

مرحوم امام فرموده‌اند:

ظاهر اين روايت دلالت بر جواز توريه به صورت مطلق (حتى اختيارى)

(٧٠) الاصول من الكافى، ج٢، ص٣٤٢.