فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٦٠ - توريه سيد محمد مهدى رفيع پور

جدى داشته لذا حنث ممكن است. جمهور پاسخ داده‌اند كه وقتى مجبور به سوگند شد، نيت و قصد او اثرى ندارد؛ چرا كه مخالف روايت «الاعمال بالنيات» است. (١٤٠)

نتيجه

توريه در حالت اختيار دو گونه است: اگر متكلم بخواهد با به كار بردن الفاظى كه در عرف، معانى ظاهرى دارند توريه كند، چنين كارى جز در مقام اضطرار جايز نيست، اما اگر بخواهد دو پهلو و مجمل صحبت كند، اين كار فرار از صدق است و اشكالى ندارد .

در حالت اضطرار به نظر مى‌رسد همانگونه كه متأخرين گفته‌اند، دليل معتبرى براى وجوب تقدم توريه بر كذب در فرض مذكور وجود ندارد، هرچند در حسن عقلى آن ترديدى نيست .

منابع و مآخذ

٢٥٢- آشتيانى، محمد حسن، كتاب القضاء، قم، دارالهجره، الطبعة الثانية، ١٤٠٤.

٢٥٣- ابن ادريس حلى، ابوجعفر محمد بن منصور بن احمد، السرائر، ج٣، قم، مؤسسة النشر الاسلامي، الطبعة الثانية، ١٤١٠.

٢٥٤- ابن براج، عبدالعزيز الطرابلسى، مهذب، ج٢، قم، مؤسسة النشرالاسلامي، الطبعة الأولى، ١٤٠٦.

٢٥٥- ابن قدامة المقدسى، المغنى، ج١١، بيروت، دارالفكر، الطبعة الثانية، ١٤٢٤.