معناى «فطلّقوهن لعدّتهن»، اين است كه آنها را در زمانى كه شايسته عده آنهاست، طلاق دهيد و اجماع حاصل شده كه در حال حيض، طلاق ممنوع و در حال پاكى مُجاز است. (٩)

اين آيه شريفه دلالت دارد كه طهارت از حيض، به طور مطلق شرط صحت طلاق است، چه «ثلاثة قروء» و در نتيجه «لعدتهن»، به معناى پاكى‌هاى سه‌گانه باشد و چه به معناى حيض‌هاى سه‌گانه. بر اين اساس اگر مراد از «لعدتهن» در اين آيه پاكى‌هاى سه‌گانه باشد، معنايش اين است كه حرف لام در واژه «لعدتهن»، براى غايت و تعليل است و معناى آيه چنين مى‌شود: «آنها را براى اينكه عده نگه دارند، طلاق دهيد». از طرف ديگر، اصل اين است كه غايت بر ذى‌الغايت بلافاصله وبى‌درنگ مترتب باشد ـ در صورتى كه دليل بر خلاف وجود نداشته باشد ـ مانند آيه :

{وَ أَنْزَلْنا اِءلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ} ؛ (١٠)

و ما اين قرآن را بر تو نازل كرديم تا آنچه را كه به سوى مردم نازل شده است براى آنها روشن سازى.

و اين آيه:

{وَ ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ إِلاّ لِتُبَيِّنَ لَهُمُ الَّذِي اخْتَلَفُوا فِيهِ} (١١)؛

ما قرآن را بر تو نازل نكرديم، مگر براى اينكه آنچه را كه در آن اختلاف دارند براى آنها روشن كنى.

(٩) تفسير قرطبى، ج١٨، ص ١٥٣.
(١٠) نحل، آيه ٤٤.
(١١) همان، آيه ٦٤.