٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٧ - پژوهشى در اقسام بانك و احكام آن(٢) آیت الله سيد محسن خرازى

البته در اين كه «ولد» در اين حديث شامل جدّ بشود، جاى تأمل است.

ـ صحيحه عبدالرحمان بن حجاج در مورد وصيت اميرالمؤمنين(ع):

قال: «و إن حدث بالحسن والحسين حدث فإنّ الآخر منهما ينظر في بني عليّ؛ فإن وجد فيهم من يرضى بهداه وإسلامه و أمانته؛ فإنّه يجعله إليه إن شاء اللّه‌، وإن لم يرفيهم بعض الذي يريده، فإنه يجعله إلى رجل من آل أبي طالب يرضى به، فإن وجد آل أبي طالب قد ذهب كبراؤهم و ذووآرائهم؛ فإنّه يجعله إلى رجل يرضاه من بني هاشم...»؛ (٦)

اگر براى حسن و حسين اتفاقى افتاد، وصيت را به يكى ديگر از فرزندان على كه ايمان و اسلام و امانت دارى او مورد قبولش باشد مى‌سپارد، و اگر آن را كه مى‌خواهد نيافت آن را به مردى از آل ابو طالب واگذار مى‌كند كه مورد قبولش باشد و اگر تمام بزرگان و عقلاى آل ابوطالب مرده باشند آن را به كسى از فرزندان هاشم كه مورد قبولش باشد، مى‌سپارد.

ظاهر اين روايت اجازه دادن در وصيت است و دلالت مى‌كند كه جدّ نسبت به فرزندانش ولايت دارد؛ زيرا حضرت على(ع) از اجداد آنان بود. همچنين دلالت مى‌كند كه وصىّ نيز ولايت دارد و گرنه وصيت او صحيح نيست.

ـ معتبره محمد بن سنان :

أنّ عليّ بن موسى الرضا(ع) كتب إليه في جواب مسائله: «و علّة تحليل مال الولد لوالده بغير إذنه ـ وليس ذلك للولد ـ لأنّ الولد مولود للوالد في قول اللّه‌ ـ عزّ وجلّ ـ :«يهب لمن يشاء إناثاً و يهب لمن يشاء الذّكورَ» (٧)مع أنّه المأخوذ بمؤونته صغيراً أو كبيراً و المنسوب إليه أوالمد عوّ له ـ بالقول اللّه‌ عزّ وجلّ ـ :«ادعوهم لآبائهم هو أقسط عند اللّه‌» (٨)و قول النبيّ(ص) أنت و مالك لأبيك و ليس للوالدة


(٦) كافى، ج٧، ص٤٩ ـ ٥٠، ح٦.
(٧) شورى، آيه٤٩.
(٨) احزاب، آيه ٥.