فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٣٥ - متعه حج در كتاب و سنّت آیت الله جعفر سبحانى

اما اين كه چه روزهايى را بايد روزه بگيرد، اين روزها، آنچنان كه در كتابهاى فقهى ذكر شده، روزهاى هفتم، هشتم و نهم است.

٧. بهره مندى از محرمات احرام پس از انجام عمره، وظيفه كسانى است كه اهل مكه نيستند.

خداوند در اين آيه شريفه بيان كرده كه بهره‌مندى از محرّمات احرام و قصد انجام حج، وظيفه كسى است كه ساكن مسجد الحرام نباشد:

{ذلك لمن لم يكن أهله حاضرى مسجد الحرام؛ }

بهره‌مندى اى كه حاجى در فاصله پايان عمره و انجام حج از آن برخوردار است، براى كسى است كه ساكن مكه نباشد.

ساكن مكه كسى است كه فاصله منزلش تا مكه كمتر از ٤٨ ميل و يا بنابر قولى ديگر كمتر از ١٢ ميل از هر طرف باشد.

خداوند پس از بيان اين حكم، آيه را با امر به تقوى يعنى عمل به دستورهاى الهى و پرهيز از نواهى او پايان داده و چنين مى‌فرمايد:

{واتقوا اللّه‌ و اعلموا أنّ اللّه‌ شديد العقاب؛ } (٢٥)

تقواى خدا را پيشه كنيد و بدانيد كه او سخت كيفر است.

اين بود تفسير آيه حج كه قرينه روشنى است بر فهم رواياتى كه به زودى به آنها اشاره خواهيم كرد و حاكى از وجود نزاع شديد ميان پيامبر و اصحابش در كيفيت حج است؛ نزاعى كه پس از رحلت آن حضرت همچنان ادامه يافت.

آنچه در اين آيه شريفه براى بيان مقصود ما مهم است اين دو جمله است:

{١. واتموا الحجَّ و العمرةَ للّه‌ِ }

{٢. فمن تمتّع بالعمرة إلى الحجّ }

جمله اوّل نشان مى‌دهد كه بايد حج و عمره در يك زمان تكميل شود نه اين كه هركدام به تنهايى انجام گيرد؛ و جمله دوم نشان مى‌دهد كه ميان عمره و حج بايد از احرام خارج شد.