آگاه باشيد كه همانا ستم بر سه قسم است: ستمى كه آمرزيده نمى‌شود و ستمى كه رها نمى‌گردد و ستمى كه بخشيده مى‌شود و بازخواست نمى‌گردد... اما ستمى كه رها نمى‌شود، ستمى است كه مردم بر يكديگر وارد مى‌سازند. قصاص آن جا(در آخرت) سخت و دشوار است و(همچون قصاص در دنيا) جراحت با چاقو و يا زدن با تازيانه نيست، بلكه اينها در مقابل آن كوچك شمرده مى‌شوند.

روايت ـ چنانچه در ترجمه نمايان گرديده ـ گوياى آن است كه قصاص در دنيا با زدن به وسيله تازيانه نيز تحقّق مى‌يابد. البته ممكن است گفته شود كه واژه قصاص در اين روايت از معناى مقابله به مثل منسلخ شده است و تنها به معناى مطلق مجازات است، در اين صورت، روايت تنها در صدد مقايسه مجازات اخروى با مجازات دنيوى است، نه مقايسه قصاص اخروى با قصاص دنيوى.

٤. پيامبر(ص) فرمود:

«ا¨نّي أتعجبّ ممن يضرب امرأته و هو بالضرب أولى منها، لاتضربوا نساء كم بالخشب فانّ فيه القصاص...»؛ (٨٤)

«از مردى كه همسرش را مى‌زند در حالى كه خودش به كتك خوردن سزاوارتر است، تعجب مى‌كنم. زنان خود را با چوب نزنيد كه در آن قصاص است...».

٥. محمد بن يعقوب عن علي بن ابراهيم، عن أبيه، عن النوفلي، عن السكوني، عن أبي عبداللّه‌(ع):

«إنّ اميرالمؤمنين(ع) ألقى صبيان الكتاب الواحهم بين يديه ليخير بينهم، فقال: أمّا انهاحكومة و الجور فيها كالجور في الحكم، أبلغوا معلّمكم ان ضربكم فوق ثلاث ضربات في الادب أقتصّ منه»؛ (٨٥)

«جمعى از كودكان نوشته‌هاى خود را نزد اميرمؤمنان(ع) آوردند تا از ميان آنها

(٨٤) مستدرك الوسائل، ج١٤، ص٢٥٠(به نقل از جامع الاخبار)؛ بحار الانوار، ج١٠٠، ص٢٤٩.
(٨٥) وسائل الشيعه، ج٢٨، ص٣٧٢.