روايات فراوانى در منابع حديث، تاريخ، تفسير و رجال شيعه و اهل سنت وجود دارد كه هريك به گونه‌اى حكايت از جواز قصاص در ضرب مى‌كند. اگر چه مى‌توان در دلالت برخى از اين اخبار و در سند بيشتر آنها اشكال كرد و يا برخى از آنها را كه مستند به قول و فعل غير معصوم است بى اعتبار دانست، ولى مجموعه اين اخبار و روايات متواتر معنوى، حكايت از اين نكته دارند كه مسلمانان صدر اسلام و دوره‌هاى پس از آن، قانون قصاص را در زدن نيز جارى مى‌دانستند و در زندگى خويش اجرا مى‌كردند و به نقل روايات و وقايع تاريخى در اين زمينه مى‌پرداختند، بدون آنكه حتى در يك مورد يكى از اين نقل كنندگان ادعا كند كه قصاص در زدن مشروع نيست. اين سيره مسلمانان صدر اسلام كه هيچ رادع و مانعى براى آن ديده نمى‌شود به همراه روايات معصومين(ع) تواتر معنويى را شكل مى‌دهد كه گوياى جواز و مشروعيت قصاص در زدن است. اينك برخى از اين اخبار و روايات را ملاحظه مى‌كنيم:

١. روايت مشهورى در ذيل آيه ٣٤ سوره نساء(الرجالُ قَوامونَ على النساءِ) در منابع حديث و تفسير شيعه و اهل سنت وارد شده است. قطب الدين راوندى از محدثان شيعه و ابن كثير از مفسران اهل سنّت هر يك با سند متصل از امام كاظم(ع) و آن حضرت از پدرانش، از امام على(ع) اين خبر را نقل كرده‌اند. (٧٩)قاضى نعمان و شيخ طبرسى از عالمان شيعه اين خبر را به گونه مرسل روايت كرده‌اند. (٨٠)طبرى، واحدى نيشابورى، قرطبى و سيوطى از مفسران اهل سنّت با سندها و الفاظ مختلف اين خبر را ذيل آيه مزبور نقل كرده‌اند. (٨١)

(٧٩) النوادر، ص١٨٥؛ تفسير ابن كثير، ج١، ص٥٠٣؛ بحار الانوار، ج١٠٠، ص٢٥١(به نقل از النوادر).
(٨٠) دعائم الاسلام، ج٢، ص٢١٧؛ مجمع البيان، ج٣، ص٧٩.
(٨١) جامع البيان، ج٥، ص٨٢؛ اسباب نزول الآيات، ص١٠٠؛ الجامع لأحكام القرآن، ج٥، ص١٦٨؛ الدرّ المنثور، ج٢، ص١٥١.