بسيارى از روايات صحيح نشان مى‌دهند كه متعه حج سنتى هميشگى تا روز قيامت است و هرگز در آن تغييرى روى نخواهد داد. در اين زمينه تنها به ذكر رواياتى كه مسلم و بخارى نقل كرده‌اند اكتفا مى‌كنيم:

١. مسلم از زنى به نام عمره روايت كرده:

«از عايشه(رضى اللّه‌ عنه) شنيدم كه مى‌گفت: پنج روز مانده به پايان ماه ذى قعده با رسول خدا(ص) خارج شديم و فكر مى‌كرديم به حج مى‌رويم تا اين كه وقتى به مكه نزديك شديم، رسول خدا(ص) دستور داد هركس همراه خود قربانى ندارد پس از طواف و سعى بين صفا و مروه، از احرام خارج شود...». (٢٦)

٢. مسلم از جابر(رضى اللّه‌ عنه) روايت كرده است كه:

«با رسول خدا(ص) براى انجام حج اِفراد، احرام بستيم ولى عايشه براى عمره احرام بست. وقتى به «سُرف» رسيديم، عايشه حايض شد. چون به مكه رسيديم طواف و سعى بين صفا و مروه را انجام داديم، سپس رسول خدا(ص) دستور داد هركس با خود قربانى ندارد، آنچه را كه با احرام بر خود حرام كرده است، حلال كند [يعنى از احرام خارج شود]. به او عرض كرديم: كدام حلال؟ فرمود: هر چه حلال است. با اين دستور، با زنانمان آميزش كرديم و به خود عطر زديم و لباسهايمان را پوشيديم، در حالى كه تا عرفه چهار شب بيشتر باقى نمانده بود. آنگاه در روز ترويه احرام بستيم...» . (٢٧)

٣. مسلم از جابر(رضي اللّه‌ عنه) روايت كرده كه:

«با رسول خدا(ص) و به همراه زنان و فرزندانمان، احرام بستيم. چون به مكه رسيديم، طواف و سعى بين صفا و مروه را انجام داديم. آنگاه رسول خدا(ص)

(٢٦) صحيح مسلم، ج٤، ص٣٢، باب وجوه احرام.
(٢٧) همان، ص٣٥، باب وجوه احرام.