ايستاد و گفت: اى رسول خدا! آيا در حالى كه آب غسل از سرهاى ما مى‌چكد به منى برويم؟ برخى ديگرگفتند: ما را به چيزى فرمان مى‌دهد و خود غير آن را عمل مى‌كند! پيامبر(ص) فرمود: اى مردم اگر بار ديگر آنچه را كه اينك با آن مواجه شده‌ام پيش آيد، آنچه را كه مردم انجام داده‌اند، انجام مى‌دادم. اما با خود قربانى آورده‌ام و كسى كه قربانى به همراه دارد نبايد از احرام خارج شود تا اين كه قربانى به قربانگاه برسد.با اين سخن مردم تقصير كردند و از احرام خارج شده و آنچه را كه انجام داده بودند، عمره قرار دادند. آن گاه سراقة بن مالك جعشم مدلجى برخاست و گفت: اى رسول خدا(ص) آيا اين فرمان مخصوص امسال است يا براى هميشه؟ پيامبر(ص) فرمود: براى هميشه است تا روز قيامت و انگشتانش را در هم فرو برد و اين آيه از طرف خداوند نازل شد: {فمن تمتّع بالعمرة إلى الحجّ فمااستيسر من الهدى. }

٦. رسول خدا(ص) در مدينه ده سال اقامت گزيد تا اين آيه نازل شد:

{و اذّن في الناس بالحجّ يأتوك رجالاً و على كلّ ضامرٍ يأتين من كُلّ فجٍّ عميق؛ } (٩٤)

و مردم را دعوت عمومى به حج كن! تا پياده و سواره بر مركب‌هاى لاغر از هر راه دورى به سوى تو بيايند.

پس پيامبر(ص) به مؤذن‌ها دستور داد تا با صداى بلند ندا دهند كه پيامبر(ص) امسال به حج مى‌رود پس كسى كه در مدينه و اطراف آن است و همچنين باديه نشينان از او پيروى كنند.

در اين قضيه ترديدى نيست؛ اما اهل سنت در كيفيت حج پيامبر(ص) در آن سال چند نظريه ابراز كرده‌اند:

١. ابن قيم جوزيه گفته است پيامبر(ص) در آن سال حج قِران انجام داد نه حج اِفراد. وى براين نظريه بالغ بر ٢١ دليل ذكر كرده است. (٩٥)

(٩٤) حج، آيه ٢٧.
(٩٥) زاد المعاد، ج١، ص٢١٦ ـ ٢٢٠.