فِرَق مسلمين از خاصه و عامه و شيعه و اهل تسنن و طوائف ديگر بايد اين اختلاف را كنار گذارند و دشمنان بزرگ خود را كه مادييين و نصارى و ديگران هستند جواب گويند و مزاياى دين اسلام را به اهل عالم برسانند. فِرَق مسلمين بايد همچون اعضاى يك بدن براى يك مقصود كه ترويج اسلام است بكوشند. دست و پا و ديگر اعضاى بدن گرچه از يكديگر جدا و متفرقند ولى همه براى يك مقصود كه نگهدارى بدن است كوشش مى‌كنند.

ما بايد دين‌دارى را از مسلمانان صدر اسلام بياموزيم كه از اختلافات خود چشم پوشيدند و در پيشرفت يك مقصود كوشيدند. آرى در نتيجه اتحاد و يگانگى آنها بود كه اسلام با آن همه سرعت در همه جاى عالم منتشر شد.

اگر پس از رحلت پيغمبر مسلمين آن اتحاد را نداشتند و در تحت كلمه واحده توحيد و شهادت به رسالت جمع نمى‌شدند آيا ممكن بود آن پيشرفت‌ها براى اسلام پيدا شود آيا آن همه زحمات پيغمبر اسلام به هدر نمى‌رفت آرى «به اجتماع جهان را توان گرفت». (٢)

در امروز هم اگر مسلمين همان اتحاد را داشته باشند و بوسيله قلم و زبان مزاياى اسلام را به اهل عالم برسانند نتيجه‌اش كمتر نخواهد بود زيرا مردم امروز زيان‌هاى بى دينى را به خوبى ديده و سنجيده‌اند، هرگاه دينى مانند اسلام ببينند به زودى بپذيرند. گذشته از اينكه اختلافات كنونى مورد ندارد زيرا امروز كسى كه داعى خلافت داشته باشد در ميان نيست تا اين كه به اين واسطه اختلافاتى باشد و در اصل دين كه توحيد و نبوت و معاد است اختلاف نيست. فقط اختلاف در مسئله امامت و خلافت بلافصل است كه از اصول مذهب است.

اما اختلافات در فروع دين اين اندازه اختلاف در ميان هر قومى هست و نبايد براى

(٢) اصل مصراع حافظ چنين است: «آرى به اتفاق، جهان مى‌توان گرفت».