يكى از احكامى كه فقيهان متأخر آن را در كتاب طهارت مورد بحث و بررسى قرار داده‌اند مسئله تنجيس متنجّس و سرايت نجاست از ملاقى عين نجس به ملاقى‌هاى بعدى است. بيشتر فقيهان معتقد به سرايت نجاست مى‌باشند، اما برخى از آنها سرايت متنجس را نمى‌پذيرند.

آية الله ميرزا محمد فيض قمى در رساله «الفيض فى بيان مقتضى الدليل فى تنجّس الماء القليل و فى تحقيق الحق فى تنجيس المتنجّس» مى‌نويسد:

«و قد خالف المشهور ممّن تقدم عصره علينا فى ما نعلم ابن ادريس و السيد صدرالدين و المولى المحدّث الكاشانى و ينسب الى سيد المرتضى و تأمل فيه المحقق الخوانسارى و ممّن عاصرناه المحقق الاستاذ المولى محمد كاظم الخراسانى و الفقيه النبيه آلاغارضا الهمدانى و الشيخ مهدى الخالصى و نقل عن شيخ الشريعه المولى فتح الله الشيرازى الغروى». (١)

محقق خراسانى در رساله «الطّهارة النيّرة» دليل خود را چنين بيان كردهـاست:

«... لااجماع على الانفعال بملاقاة المتنجّس ولاخبر دلّ عليه خصوصاً او عموماً، منطوقاً او مفهوماً لاختصاص الاخبار الخاصه بعين النجاسه وانسباقها من الشى‌ء فى الاخبار العامّة». (٢)

(١) الفيض، ص١٠٢، چاپ سنگى ١٣٦٩ قمرى.
(٢) الطهاره النيّرة، ص ٢٤.