مى‌شود و طواف مى‌كند و از احرام خارج شده و لباس مى‌پوشد و خود را خوشبو و با همسرش ـ اگر با او باشد ـ آميزش مى‌كند تا اين كه روز ترويه فرا مى‌رسد، براى حج احرام مى‌بندد و به منى مى‌رود و با اين كه حج از عمره برتر است، در حج تنها يك روز ژوليدگى و خستگى اعمال را متحمّل مى‌شود. و اگر ما مردم را آزاد گذاريم، با همسرانشان در اراك همبستر مى‌شوند. و اين در حالى است كه اهل مكه درآمدى از طريق كشاورزى و دامدارى ندارند و بهار آنها از طريق همين اِفرادى است كه به مكه وارد مى‌شوند. (٥٣)

٢. ترس از فقير شدن ساكنان مكه كه درآمدى از طريق كشاورزى و دامدارى نداشتند، عمر را واداشت كه جمع بين عمره و حج را منع كند تا حاجيان در تمامى ماهها به اين شهر سفر كنند. عمر با اين هدف، از جمع بين عمره و حج نهى كرد تا حج در يك سال انجام گيرد و عمره در سال ديگر.

ابو نعيم در «حلية الاولياء» روايت كرده است كه:

عمربن خطاب متعه را در ماههاى حج منع كرد و گفت: ما اين كار را با رسول خدا(ص) انجام مى‌داديم، اما من از آن نهى مى‌كنم. دليلش اين است كه يكى از شما از سرزمينى مى‌آيد و ژوليده و خسته اعمال عمره را در ماههاى حج انجام مى‌دهد، و بدون شك ژوليدگى، خستگى و تلبيه او در عمره اوست. آنگاه وارد مى‌شود و طواف مى‌كند و از احرام خارج شده، لباس مى‌پوشد و خود را خوشبو و با همسرش ـ اگر با او باشد ـ آميزش مى‌كند تا اين كه روز ترويه فرا مى‌رسد، براى حج احرام مى‌بندد و به منى مى‌رود و با اين كه حج از عمره برتر است، در حج تنها يك روز ژوليدگى و خستگى اعمال را متحمل مى‌شود و اگر ما مردم را آزاد گذاريم با همسرانشان در اراك همبستر مى‌شوند و اين در حالى است كه اهل مكه درآمدى از طريق كشاورزى و دامدارى ندارند و بهار آنها از طريق همين افرادى است كه به مكه مى‌آيند. (٥٤)

(٥٣) كنزالعمال، ج٥، ص١٦٤، شماره ١٢٤٧٧.
(٥٤) ابراهيم، آيه ٣٧.